bean schreef:

Suis schreef:Als iemand van 80 mijn hart past en iemand van 5 met nog een heel leven voor zich, wil ik niet dat die van 80

mijn hart krijgt.

Dit zou ik ook liever hebben, maar als dat je afweging is tussen wel en niet doen, kun je zeggen dat je het beter aan iemand van 80 geeft die het nog een paar jaar gebruikt. Dan dat het verrot in de grond, of gecremeerd wordt.

Ik heb hierdoor ook getwijfeld of ik mijn organen wel zou doneren. Het punt is natuurlijk wel dat je er zelf niets meer aan hebt, en het zou een beetje subjectief zijn eisen te gaan stellen aan ontvangers van je donoren: "ik wil alleen donor zijn als mijn organen naar ..... (vul maar in) gaan."

Suis schreef:Als iemand van 80 mijn hart past en iemand van 5 met

nog een heel leven voor zich, wil ik niet dat die van 80

mijn hart krijgt.

Dit zou ik ook liever hebben, maar als dat je afweging is tussen wel en niet doen, kun je zeggen dat je het beter aan iemand van 80 geeft die het nog een paar jaar gebruikt. Dan dat het verrot in de grond, of gecremeerd wordt.

Het nare aan het systeem is nog steeds dat de nabestaanden

Het laatste woord hebben. Of ze nu voor of tegen zijn met dat wat jezelf wilt.

Ik vind daar iets van volksverlakkerij in zitten.

Na alle overwegingen van jezelf... tm. officieel behandtekend....tm. geregistreerd als zodanig. Als een mens overlijd... vragen ze het aan de nabestaanden wat er mee moet... mee mag... Zijn die tegen...met dat wat jij wilde er mee... dan gaat het niet door; als de eerste graads familie er tegen is!

Of eerst net zo dacht als jij... maar als het er echt op aan komt... toch nee zeggen.

Nou daar ben ik op tegen... dat het systeem nog steeds zo in elkaar zit!

Gr.v. Lady

Ik ken de procedure niet, maar ik zou me kunnen voorstellen dat het kind van 5 een grotere prioriteit heeft dan iemand van 80.

Waar de grens ligt.. no idea.

Toen ik 18 werd heb ik ingevuld dat ik de beslissing over wilde laten aan mijn nabestaanden. Nu ben ik 21 en vind ik dat niet meer de goede beslissing.. vooral omdat mijn ouders er waarschijnlijk niet op zitten te wachten om dat te beslissen als ik ben overleden (waar ik overigens niet op hoop).

Vorige week heb ik mijn keuze dus herzien: ik doneer nu alles.. ik heb het toch niet meer nodig.

Maar dan denk ik meteen

je stelt de dood alleen maar uit.

Als iemand van 80 mijn hart past en iemand van 5 met

nog een heel leven voor zich, wil ik niet dat die van 80

mijn hart krijgt.

En iemand waarbij de leeftijd gelijk is en bij de een zijn

haar organen versleten en die andere heeft een ongeluk

gehad/of een afwijking komt naar voren toe.

Wil ik dat mijn hart naar degene gaat met de afwijking ongeluk.

Maar wanneer weet je of iets ouderdom is, of een afwijking?

ik redeneer anders: als ik dood ben, dan heb ik niets meer aan mijn organen . Dus waarom zou ik ze niet geven aan anderen. als je andere levens eer mee kan verrijken!

Ik heb een donor formulier vandaag thuis gekregen,

nou weet ik niet of ik het wel moet doen.

Van de ene kant denk ik, ik zou het zelf ook fijn vinden.

Maar van de andere kant, je steld de dood alleen maar uit.

Is het niets om alleen de jongeren een donor orgaan te geven,

maar waar leg je dan de grens van jong en oud?

En iemand geen nieuw organen geven waarbij ze versleten zijn

maar alleen als ze een ziekte/afwijking hebben zodat ze toch nog goed kunnen leven. Maar is er wel een verschil tussen versleten een afwijking.

Vroeg of laat functioneren je organen toch niet goed meer, dus is

het dan ouderdom of een afwijking?

Veel vragen, heeft iemand hier een mening over,

of zou iemand mij misschien wat vooruit kunnen helpen met

wat goede ideeen.

B.v.d.

Ben