Wat mij opvalt is dat men dan heel welwillend is, vooral in de orthodoxere kringen, om die externe autoriteit te aanvaarden. Ik denk niet dat je nog kan spreken van een individu als je je eigen morele principes in het geheel basseert op die autoriteit.

Het antwoord op die vraag is volledig afhankelijk van de definitie van "god". Voor een Egyptenaar 4000 jaar geleden was god, aka Farao, zeker geen objectivering van zijn gedachten, het concept atheïsme was toen even zot geweest als het ontkennen dat de hemel blauw is en het gras groen. Pas toen men god ging omschrijven met enkele onmogelijke, onlogisch en onrealistische absolute termen werd atheïsme plausibel genoeg voor veel mensen om er aandacht aan te besteden.

Mijn definitie van god is "iets of iemand die macht en autoriteit heeft over mij", en God wordt dan "degene die geen god boven zich heeft". Op dat moment is atheïsme dus onzin, behalve voor God zelf, aangezien deze [i]per definitie[/i] geen god boven zich heeft.

Ik denk echter dat de meeste atheïsten onder het begrip god iets anders verstaan.

Volgens mij is god eerder een manier voor de mens om zijn zorgen en problemen ergens heen te projecteren, om de illusie te scheppen dat het allemaal zo erg nog niet is

Laat ik het maar gelijk zeggen: ik ben een atheïst. Met dit topic wil ik echter tot een antwoord komen op mijn vraag: 'Is God een objectivering van onze gedachtes?'. Ik heb vaker horen zeggen dat het secularisme gepaard gaat met het hedendaagse relativisme en subjectivisme. Zou het dan zo zijn dat in een samenleving waarin men in objectieve waarheden gelooft vaker en uitvoeriger wordt geloofd in een opperwezen?