@thermo : hoe heet die tekenfilm ?

Hij heet, dacht ik, heel simpel 'Alzheimer voorlichting'. (De exacte titel weet ik niet.) Het is deels een speelfilm en deels een tekenfilm.

Moeilijk te zeggen. Er hoeft niet iets te schelen met die persoon om iets dergelijks voor te hebben. Het kan zijn dat een bepaalde naam associatief gekoppeld is aan iets waar je op dat moment onbewust niet over wil spreken.

Of als afweermechanisme, ik zou die mogelijkheid toch niet helemaal uitsluiten.

Vaak gaat het om informatie die geheel ongevaarlijk is/lijkt zoals een naam.

Stel je voor dat dit bij een bepaald persoon vaak de reden zou zijn. Wat zegt dat dan over die persoon?

Samengevat zal ik het er dan maar op houden dat het verschillende oorzaken kan hebben. Van druk tot toeval. Misschien iets meer toeval.

Of als afweermechanisme, ik zou die mogelijkheid toch niet helemaal uitsluiten.

Ok bedankt allemaal voor de reakties.

Samengevat zal ik het er dan maar op houden dat het verschillende oorzaken kan hebben. Van druk tot toeval. Misschien iets meer toeval.

En Thermo: Ik zou graag ook weten hoe die film heet.

Het zou trouwens nu wel heel toepasselijk zijn als je even niet op de naam van die film kan komen.

@thermo : hoe heet die tekenfilm ?

@pimm dat heb ik zelf nog nooit meegemaakt ; maar als het over een persoon gaat wiens naam je ontglipt is,denk ik niet dat dit te wijten is aan druk...

stel nu dat je samen staat te praten net voor je een examen krijgt, dan is dat wel zeker een mogelijkheid!

dat is ook meteen de reden dat ikzelf liever 5 minuten te laat op een examen kom als 5 minuten te vroeg

@Thermo: Ik denk dat Pimm het over normale vormen van vergeten had, die bij iedereen voorkomen (ook diegenen dus die nooit Alzheimer zullen ontwikkelen).

ok, maar was ik nou zo onduidelijk of bent u nou zo scherpzinnig? Zoals van Gaal gezegd zou hebben. Want u begrijp mijn vraag best. Kan ik u alsnog uitdagen het echte antwoord op de vraag te geven of iets wat mij in de richting daarvan brengt?

Dit probleem neemt toe met de jaren en kan tot de ziekte van Alzheimer leiden. De essentie is, dat het om 'losse contacten' tussen de grijze cellen gaat. Stichting Alzheimer in Bunnik (NL) heeft daar een prachtige tekenfilm over met veel 'technische' details. Ik ben geen arts of bioloog maar wel een fysicus. Ik kan er niet dieper op in gaan

Ja, dit klinkt aannemelijk Yogy.

Het enige waar ik nog een beetje mee zit is de vraag hoe het komt dat vaak als je ergens niet op kunt komen en het dan aan iemand vraagt waarvan je weet dat hij/zij het antwoord weet blijkt dat deze persoon er opeens ook niet op kan komen.

Zou dit met toeval te maken hebben?

Zou het met druk te maken hebben?

Of zou deze persoon door mij (als steller van de vraag) waarbij hij/zij weet dat ik er niet op kan komen op het verkeerde "pad" worden geduwd als het ware?

Stel dat ons geheugen een groot netwerk is van allemaal informatie,

als deze informatie is dus met elkaar verbonden via "wegen".

Als je deze informatie bv maar 1 keer gebruikt , dan is dat bv een zandweggetje, en er staan nergers wegwijzers naar deze informatie toe. ==> moeilijk om te vinden

als je nu meer context hebt ( zoals bv wanneer je die persoon het laatste hebt gezien), dan gaat er ook ergens een weggetje zijn van die info over die avond naar die persoon.

dus dat zou verklaren wat "the greater good" zegt, door meer context te hebben, weet je onderbewustzijn waar het ongeveer moet zoeken.

en hoe vaker je een link legt naar bepaalde info , des te groter en beter aangegeven wordt die weg.

dan voor de "Vaak dagen later wanneer we er eigenlijk niet meer mee bezig zijn duikt de naam op. Zomaar uit het niets. Hoe komt dit?" vraag heb ik 2 mogelijke oplossingen

1.

Het komt niet uit het niets ,maar door een onbewuste associatie:

bv de keer dat je die persoon laatst hebt gezien stond er muziek op ( waar je geen aandacht aan bestede) en doordat je die muziek weer hoort, wordt de link naar die persoon gelegd.

2.

Stel dat alle informatie totaal ongeordend is, dan kan het bv zijn dat je aan iets totaal anders denkt, dat dan toevallig dicht bij de info over die persoon ligt, en het onderbebewustzijn ineens zegt van : Hey, hier is dat zandweggetje dat ik vorige keer niet kon vinden.

ook zou dit die frustratie verklaren, omdat je gewoon probeert te zoeken op de verkeerde plaatsen.

Toen ik je vraag las dacht ik dat ik mijn idee simpel kon overbrengen, wat toch redelijk tegenviel , maar ik hoop dat dit een mogelijk antwoord is op je vraag.

Nogal triviaal: in het geheugen!

ok, maar was ik nou zo onduidelijk of bent u nou zo scherpzinnig? Zoals van Gaal gezegd zou hebben. Want u begrijp mijn vraag best.

Kan ik u alsnog uitdagen het echte antwoord op de vraag te geven of iets wat mij in de richting daarvan brengt?

De naam moet ergens in ons onbewuste aanwezig zijn, maar waar?

Nogal triviaal: in het geheugen!

Zo los uit mijn hoofd zijn er twee verklaringen voor, die uit twee verschillende theoretische kaders komen en daarom vaak als tegenstrijdig worden gepresenteerd. Volgens mij sluiten ze elkaar echter niet uit. De ene verklaring komt uit de theorieën over neuronale netwerken, waarin dan een storinkje zou optreden (voor een uitgebreider uitleg kun je dit forum eens doorzoeken naar het "puntje van de tong"-fenomeen). Een andere verklaring is dat iets anders in ons onderbewuste ervoor zorgt dat bepaalde informatie op een bepaald moment niet naar boven mag komen, omdat die op een of ander manier bedreigend is.

Interessante link in dit kader: http://www.socsci.kun.nl/~dijkstra/Versprekingen.htm

Ook hier worden twee verklaringen op een rijtje gezet, en ze lijjken me beide te kunnen: in het ene geval zal er bij een verspreking een eenvoudig neurocognitief proces even mislopen, soms kan het ook zijn dat er meer achter zit (de klassieke Freudiaanse lapsus).

Ik heb ooit eens iets gelezen dat je hersenen op dat moment niet genoeg "context" hebben om die persoon aan de bijbehoorende naam te verbinden. Maar de precieze details weet ik ook niet.

Iedereen kan weleens niet op een bepaalde naam komen ofzo. Maar hoe komt dit? De naam moet ergens in ons onbewuste aanwezig zijn, maar waar? Wat gaat er mis? Waarom wordt de naam niet doorgegeven aan ons bewustzijn? Hoe meer we ons bewustzijn aansporen ernaar op zoek te gaan hoe groter de frustratie. Vaak dagen later wanneer we er eigenlijk niet meer mee bezig zijn duikt de naam op. Zomaar uit het niets. Hoe komt dit?