Afkicken van automutilatie

[Jelmert]

Bij automutilatie komt het hormoon endorfine vrij, dit hormoon is verslavend, kun je hier van afkicken?

[anusthesist]

Ja, door niet meer te snijden. Net zoals je moet stoppen met roken om van je nicotineverslaving af te komen.

Je kunt ook op andere manieren endorfinen krijgen dan snijden; hardlopen bijvoorbeeld. Zo zet je een

negatieve verslaving om in een positieve.

[ypsilon]

Ik wil toch eerst even vragen dat, als je zelf snijdt of krast, of je kent iemand die dit doet, je niet zomaar op de antwoorden hier voortgaat. Dit forum is bedoeld voor discussie, om iets bij te leren of om een nieuwe kijk op zaken te krijgen. Niet voor psychologische adviezen. Indien nodig, ga ten rade bij een huisarts of een hulpinstantie.

Dat gezegd zijnde: anusthesist had het al over ontwenning en andere activiteiten die voor endorfineproductie of -vrijzetting kunnen leiden (naast de runner's high heb je dat ook bij chocolade en bepaalde relaxatie-oefeningen bijvoorbeeld). Maar die endorfines zijn maar één hypothese w.b. de reden voor automutilatie. Twee andere hypothesen, die beide ondersteund worden door neuropsychologisch onderzoek, zijn:

• Automutilatie zorgt voor regulering van de affectieve component van pijn. In mensentaal: fysieke pijn is beter te verdragen dan psychische pijn. In fMRI's (hersenscans) ziet men deactivatie in de anterior cingulate cortex (het pijncentrum, voor zowel fysieke als psychische pijn, in de hersenen).
• Automutilatie normaliseert de activiteit van o.a. het limbisch systeem (het emotiecentrum van de hersenen). In mensentaal: mensen doen zichzelf pijn om toch maar iets te voelen. Er is een correlatie tussen verlaagde activiteit in het limbisch systeem en automutilatie, maar die relatie kan ook omgekeerd zijn: misschien voelen mensen minder omdat ze automutileren.

De drie verklaringen sluiten elkaar (voor zover ik weet) niet uit, en zal er voor ieder apart geval een aparte oorzaak zijn waardoor men begint of doorgaat met automutilatie. En dus moet dit in de praktijk ook geval per geval bekeken worden.

[Jona444]

Endorfine is zeker een trigger om de verslaving in stand te houden, maar emoties zijn dat ook. Er is zowel een lichamelijke als geestelijke verslaving. Zoals Ypsilon zei, moet je elke persoon appart bekijken omdat de emotionele component altijd verschillend is.

[Dido]

Ik merk dat ik nogal wat weerstand vertoon tegen het idee van de vrijzetting van endorfine als één van de verklaringsmechanismen voor het onderhouden van automutilatie. Het is vermoedelijk wel terecht dat het heel beperkt kan meespelen, maar méér dan dat is het niet.

Some speculate that the endorphin-release following self-injury may cause the mood effects that alleviate acute negative affect (Favazza & Conterio, 1988; Richardson & 236 E.D. Klonsky / Clinical Psychology Review 27 (2007) 226–239Zaleski, 1986). Notably, at least one study has failed to support an endorphins model of self-injury. The opiate antagonist naloxone did not diminish improvements in affect following the performance of a self-injury proxy, even though naloxone should block the effects of endorphins (Russ et al., 1994). Nevertheless, these and other biological explanations of self-injury should continue to be pursued because understanding the biochemistry of self-injury is essential for understanding why people self-injure.

Er wordt wel een oproep gedaan om dit spoor te blijven volgen, maar dan samen met het zoeken naar andere biologische mechanismen die automutilatie helpen verklaren.

Dit is dan in tegenstelling met de 2 redenen die Ypsilon aanhaalde, die wél veel meer zullen bijdragen in het onderhouden van de automutilatie: kort gezegd:

- vooral: omdat de fysische pijn tenminste minder sterk aanvoelt dan de psychische pijn

- om tenminste weer iets te kunnen voelen, als men de ervaring heeft van niets meer te kunnen voelen.

Dàt zijn vooral de redenen waarom mensen zichzelf blijven verwonden.

Of nog:

Deliberate self-injury is defined as the intentional, direct injuring of body tissue without suicidal intent. The present article reviews the empirical research on the functions of self-injury. This literature includes self-reports of reasons for self-injuring, descriptions of the phenomenology of self-injury, and laboratory studies examining the effects of self-injury proxies on affect and physiological arousal. Results from 18 studies provide converging evidence for an affect-regulation function. Research indicates that: (a) acute negative affect precedes self-injury, (b) decreased negative affect and relief are present after self-injury, © self-injury is most often performed with intent to alleviate negative affect, and (d) negative affect and arousal are reduced by the performance of self-injury proxies in laboratory settings. Studies also provide strong support for a self-punishment function, and modest evidence for anti-dissociation, interpersonal-influence, anti-suicide, sensation-seeking, and interpersonal boundaries functions. The conceptual and empirical relationships among the different functions remain unclear. Future research should address the measurement, co-variation, clinical correlates, and treatment implications of different functions.

The functions of deliberate self-injury: A review of the evidence (uit: Clinical Psychology Review 27 (2007), 226–2392007)

Vandaar: moeten afkicken van de endorfine bij automutilatie is veel te sterk uitgedrukt, en eigenlijk zelfs bijna een foute stelling.

Dido

[Jelmert]

Ik wil toch eerst even vragen dat, als je zelf snijdt of krast, of je kent iemand die dit doet, je niet zomaar op de antwoorden hier voortgaat. Dit forum is bedoeld voor discussie, om iets bij te leren of om een nieuwe kijk op zaken te krijgen. Niet voor psychologische adviezen. Indien nodig, ga ten rade bij een huisarts of een hulpinstantie.

Dat gezegd zijnde: anusthesist had het al over ontwenning en andere activiteiten die voor endorfineproductie of -vrijzetting kunnen leiden (naast de runner's high heb je dat ook bij chocolade en bepaalde relaxatie-oefeningen bijvoorbeeld). Maar die endorfines zijn maar één hypothese w.b. de reden voor automutilatie. Twee andere hypothesen, die beide ondersteund worden door neuropsychologisch onderzoek, zijn:

• Automutilatie zorgt voor regulering van de affectieve component van pijn. In mensentaal: fysieke pijn is beter te verdragen dan psychische pijn. In fMRI's (hersenscans) ziet men deactivatie in de anterior cingulate cortex (het pijncentrum, voor zowel fysieke als psychische pijn, in de hersenen).
• Automutilatie normaliseert de activiteit van o.a. het limbisch systeem (het emotiecentrum van de hersenen). In mensentaal: mensen doen zichzelf pijn om toch maar iets te voelen. Er is een correlatie tussen verlaagde activiteit in het limbisch systeem en automutilatie, maar die relatie kan ook omgekeerd zijn: misschien voelen mensen minder omdat ze automutileren.

De drie verklaringen sluiten elkaar (voor zover ik weet) niet uit, en zal er voor ieder apart geval een aparte oorzaak zijn waardoor men begint of doorgaat met automutilatie. En dus moet dit in de praktijk ook geval per geval bekeken worden.

Nee ikzelf niet. Het is omdat ik vaak hoor en zie dat mensen er niet mee kunnen stoppen, ook als diegene hulp hebben gehad.

Ik stel de vraag omdat mensen vroeg of laat toch weer in aanraking komen met endorfine, dan heb je dus een grote kans dat je er weer verslaafd aan raakt.

De meest simpele manier om daarna je volgende shot weer te halen is dan snijden lijkt mij, het kan snel en is bekend voor diegene.

[ypsilon]

Je komt hoe dan ook "in aanraking" met endorfines: het zijn lichaamseigen stoffen, neurotransmitters die geproduceerd en vrijgezet worden in een hoop verschillende situaties, en die we gewoon nodig hebben. Bovendien wordt hierboven betwijfeld en genuanceerd dat endorfines de voornaamste factor voor herhaalde automutilatie is. Maar goed, dat lijkt me niet de kern van de zaak.

Je lijkt er vanuit te gaan dat als iemand - door bijvoorbeeld te gaan hardlopen - meer endorfines gaat produceren en de concentratie daalt daarna terug, hij of zij zich daarvan bewust is en opnieuw zal snijden om die concentratie te verhogen. Dat lijkt me weinig waarschijnlijk.

Vergelijk met deze situatie: iemand die regelmatig gaat hardlopen raakt daar a.h.w. aan verslaafd door de runner's high. Deze persoon is door omstandigheden verplicht daarmee te stoppen, pakweg een operatie. Op een dag eet hij een stuk chocolade, wat leidt tot endorfineproductie. Meteen gaat hij terug lopen, hoewel hij nog steeds herstellende is van de operatie. Lijkt dit je waarschijnlijk?

Je leert gedrag en stimuli met een bepaald gevoel associëren, niet zomaar met endorfineproductie. Als je door pakweg hardlopen of chocolade eten een fijn gevoel krijgt, denk ik dat dat gevoel voldoende verschilt van het gevoel dat je krijgt als je gaat snijden en je dus gewoon een nieuwe associatie gaat maken. (Des te waarschijnlijker omdat je het snijden en het gevoel dat je daarbij krijgt ook leert te associëren met een bepaalde omgeving.)

Bij herval is een veel waarschijnlijker hypothese volgens mij, dat de oorzaak onderliggend aan de automutilatie niet effectief behandeld werd.

Edit: Heb je Dido's reactie en de mijn eerste reactie begrepen? Ik de studies die Dido aanhaalt nog even:

The opiate antagonist naloxone did not diminish improvements in affect following the performance of a self-injury proxy, even though naloxone should block the effects of endorphins (Russ et al., 1994).

Naloxone wordt verondersteld de werking van endorfines tegen te gaan. Proefpersonen die naloxone krijgen, blijven zich echter beter voelen als ze automutileren.

Studies also provide strong support for a self-punishment function, and modest evidence for anti-dissociation, interpersonal-influence, anti-suicide, sensation-seeking, and interpersonal boundaries functions.

Mat andere woorden: vaak is het doel van automutilatie iets dat niet zomaar aan endorfines gelinkt kan worden.

[Henriette]

Geheel eens met Dido dat hier ietwat voorbijgegaan werd gegaan aan het psychologische effect van automutilatie. Het verslavende neveneffect van vrijkomende stoffen vanwege de pijn zijn er natuurlijk.

Goede aanvulling door Ypsilon.

De psychische aanleiding van automutilatie kan ook aanwezig blijven en heeft ook effect.

Daarnaast kan ook zeker psychische afhankelijkheid (verslaving) van deze copingstrategie aan de orde zijn.

Eens overigens met de opmerking dat de biologische afhankelijkheid dooft wanneer deze niet meer gevoed wordt door de vrijkomende stoffen of omgebogen kan worden.