Eeuwigheid

[alinda]

Laatst zat ik te denken dat als de eeuwigheid bestaat, alle tijd er deel van uit moet maken, want als er naast de eeuwigheid nog andere tijd is, dan zou de eeuwigheid in principe nog langer kunnen duren en dan is het dus niet eeuwig. Hieruit volgt dat ook nu, dit moment, deel uitmaakt van de eeuwigheid, als die bestaat. Maar toen kwam ik op de gedachte dat tijd in principe een begin en een einde impiceert. Omdat het voorbijgaat, zal het altijd een keer voorbij zijn. Daarom dacht ik dat de eeuwigheid niet kan bestaan omdat het nu eenmaal duidelijk is dat nu, op dit moment tijd vergaat.

Maar ik voel me niet helemaal zeker over deze redenering. Wat zijn jullie gedachten? Bestaat de eeuwigheid of niet? en vooral: waarom wel of niet?

[kpil]

Laatst zat ik te denken dat als de eeuwigheid bestaat, alle tijd er deel van uit moet maken, want als er naast de eeuwigheid nog andere tijd is, dan zou de eeuwigheid in principe nog langer kunnen duren en dan is het dus niet eeuwig. Hieruit volgt dat ook nu, dit moment, deel uitmaakt van de eeuwigheid, als die bestaat. Maar toen kwam ik op de gedachte dat tijd in principe een begin en een einde impiceert. Omdat het voorbijgaat, zal het altijd een keer voorbij zijn. Daarom dacht ik dat de eeuwigheid niet kan bestaan omdat het nu eenmaal duidelijk is dat nu, op dit moment tijd vergaat.  

Maar ik voel me niet helemaal zeker over deze redenering. Wat zijn jullie gedachten? Bestaat de eeuwigheid of niet? en vooral: waarom wel of niet?

Die passage snap ik de logica niet van

Waarom is dat zo ?

vergelijk het met een rechte: het is toch ook niet omdat die altijd verderloopt, dat die plots zal ophouden ?

[Camelot]

Laatst zat ik te denken dat als de eeuwigheid bestaat, alle tijd er deel van uit moet maken, want als er naast de eeuwigheid nog andere tijd is, dan zou de eeuwigheid in principe nog langer kunnen duren en dan is het dus niet eeuwig.

Kan het niet zijn dat bij eeuwigheid de dimensie tijd juist ontbreekt?

Hieruit volgt dat ook nu, dit moment, deel uitmaakt van de eeuwigheid, als die bestaat. Maar toen kwam ik op de gedachte dat tijd in principe een begin en een einde impiceert.

Is het eind van tijd te definiëren?

Omdat het voorbijgaat, zal het altijd een keer voorbij zijn. Daarom dacht ik dat de eeuwigheid niet kan bestaan omdat het nu eenmaal duidelijk is dat nu, op dit moment tijd vergaat.

In mijn beleving gaat de tijd niet voorbij maar verstrijkt. Naar mijn mening vergaat de tijd dan ook niet. Maar ik kan het verkeerd zien.

[alinda]

Die passage snap ik de logica niet van

Waarom is dat zo ?

vergelijk het met een rechte: het is toch ook niet omdat die altijd verderloopt, dat die plots zal ophouden ?

Ja, misschien klopt dat ook niet, maar ik heb het idee dat tijd altijd een begin en een einde moet hebben, dat elk moment een keer voorbij is gegaan. Maar misschien is het wel mijn menselijke beperktheid dat ik dat denk.

Kan het niet zijn dat bij eeuwigheid de dimensie tijd juist ontbreekt?

Dat heb ik zelf ook gedacht, maar wat zou de eeuwigheid dan zijn? Dan zou het een soort van punt moeten zijn waarin alles altijd hetzelfde blijft, want als er geen tijd voorbijgaat (of verstrijkt) dan kan er ook niets veranderen denk ik.

In mijn beleving gaat de tijd niet voorbij maar verstrijkt. Naar mijn mening vergaat de tijd dan ook niet. Maar ik kan het verkeerd zien.

Begrijp ik goed dat je bedoelt dat je denkt dat de verstreken tijd nog wel ergens op de een of andere manier bestaat? Hoe stel je je dat dan voor? Misschien als iets cyclisch? Ik weet niet of je dat verkeerd ziet, maar ik vind het wel interessant om over na te denken.

[Spitfire28]

Laatst zat ik te denken dat als de eeuwigheid bestaat, alle tijd er deel van uit moet maken, want als er naast de eeuwigheid nog andere tijd is, dan zou de eeuwigheid in principe nog langer kunnen duren en dan is het dus niet eeuwig.

Kan het niet zijn dat bij eeuwigheid de dimensie tijd juist ontbreekt?

dan is er in het eeuwige geen toekomst of verleden?

dan staat alles stil?

gaat er met mij niet in ...

[Hopper]

dan is er in het eeuwige geen toekomst of verleden?

dan staat alles stil?  

gaat er met mij niet in ...

Er is maar 1 moment wat echt is natuurlijk en dat is Nu, dit ene moment is en zal altijd het ene moment zijn wat bestaat. Hoelang je ook naar die klok staart het blijft altijd nu natuurlijk.

Verleden, toekomst zijn maar concepten door ons bedacht, want toen dat wat gisteren gebeurde toen was het ook nu natuurlijk en morgen zal het ook nu zijn als het gebeurt.

hmmm of zal de eeuwigheid dit moment zijn?

[Arn0]

In mijn opvatting is eeuwigheid heel makkelijk te begrijpen.

Eeuwigheid bestaat voor mij niet als het begin en het eind van de tijd meetbaar is. Voor zover ik weet kan dat simpelweg niet en is de tijd dus oneindig.

[why73]

eeuwigheid zal dus iets zijn wat oneindig lang duurt. Dit impliceert geen einde, maar er zou wel degelijk een begin kunnen zijn.

Iets wat een eeuwigheid duurt moet immers ooit een keer begonnen zijn, of dit nu vandaag of duizende jaren geleden is maakt niet uit, er is een begin.

[Spitfire28]

In mijn opvatting is eeuwigheid heel makkelijk te begrijpen.

Eeuwigheid bestaat voor mij niet als het begin en het eind van de tijd meetbaar is. Voor zover ik weet kan dat simpelweg niet en is de tijd dus oneindig.

ik ben ook geneigd om te denken dat 'de tijd' eeuwig is

Maar dan zit ik met de vraag als de aarde, ons zonnestelsel, het heelal verdwijnt (om 1 of andere reden), verdwijnt de tijd dan ook?

Het verleden blijft dan bestaan en het heden is dan 'niets'.

Of blijft de tijd gewoon verder lopen in het niets? In dit geval bestaat de tijd 'op zich', dan is er geen derde element nodig dat tijd waarneemt/ervaart.

[Arn0]

Daarom zijn ruimte en tijd ook zo sterk met elkaar verweven.

Tijd wordt ook vaak gezien als de 4de dimensie.

Zo is de positie en grootte van een object relatief.

Als je grootte van bijvoorbeeld een boterham berekent, is dat op dat moment waar. Een paar tellen later neem je een hap. De boterham is dan kleiner geworden, maar je kan niet ontkennen dat deze daarnet nog heel was. Weer even later is de boterham op. Betekent dat, dat de boterham niet bestaat?

Nooit bestaan heeft? Nee, we zijn slechts niet meer in staat deze waar te nemen.

[alinda]

eeuwigheid zal dus iets zijn wat oneindig lang duurt. Dit impliceert geen einde, maar er zou wel degelijk een begin kunnen zijn.

Iets wat een eeuwigheid duurt moet immers ooit een keer begonnen zijn, of dit nu vandaag of duizende jaren geleden is maakt niet uit, er is een begin.

Dat denk ik niet, want dan behoort wat er voor dat begin heeft plaatsgevonden, niet tot de eeuwigheid, en dat kan niet, want de eeuwigheid omvat alles. Dus: of de tijd heeft een begin en een einde en er bestaat geen eeuwigheid, of er is geen begin en geen eind en de eeuwigheid bestaat, in mijn bescheiden opinie tenminste.

In mijn opvatting is eeuwigheid heel makkelijk te begrijpen.

Eeuwigheid bestaat voor mij niet als het begin en het eind van de tijd meetbaar is. Voor zover ik weet kan dat simpelweg niet en is de tijd dus oneindig.

ik ben ook geneigd om te denken dat 'de tijd' eeuwig is

Maar dan zit ik met de vraag als de aarde, ons zonnestelsel, het heelal verdwijnt (om 1 of andere reden), verdwijnt de tijd dan ook?

Als de tijd zou verdwijnen, dan zou er geen eeuwigheid zijn. Of dat zo is, weet ik niet. Ruimte en tijd zijn nauw verweven zoals arn0 zegt, maar hebben ze elkaar nodig om te blijven voortbestaan?

hmmm of zal de eeuwigheid dit moment zijn?

Misschien wel. Nu duurt voor ons allemaal natuurlijk in ieder geval voor zolang als ons leven duurt. En misschien nog wel langer.

[Arn0]

Als de tijd zou verdwijnen, dan zou er geen eeuwigheid zijn. Of dat zo is, weet ik niet. Ruimte en tijd zijn nauw verweven zoals arn0 zegt, maar hebben ze elkaar nodig om te blijven voortbestaan?

Dat is lastig dan niet onmogelijk aan te tonen.

Als 1 van de 2 weg zou vallen, kan er volgens mij geen leven meer bestaan en dan is het dus ook niet aantoonbaar meer.

[why73]

eeuwigheid zal dus iets zijn wat oneindig lang duurt. Dit impliceert geen einde, maar er zou wel degelijk een begin kunnen zijn.

Iets wat een eeuwigheid duurt moet immers ooit een keer begonnen zijn, of dit nu vandaag of duizende jaren geleden is maakt niet uit, er is een begin.

Dat denk ik niet, want dan behoort wat er voor dat begin heeft plaatsgevonden, niet tot de eeuwigheid, en dat kan niet, want de eeuwigheid omvat alles. Dus: of de tijd heeft een begin en een einde en er bestaat geen eeuwigheid, of er is geen begin en geen eind en de eeuwigheid bestaat, in mijn bescheiden opinie tenminste.

Wat nu als je het ontstaan van het universum als beginpunt neemt en ervan uitgaat dat daarvoor niets was, dan is er wel een begin maar toch omvat het alles.

[alinda]

Wat nu als je het ontstaan van het universum als beginpunt neemt en ervan uitgaat dat daarvoor niets was, dan is er wel een begin maar toch omvat het alles.

Maar dan kan er ook een einde zijn, als er dan daarna niets is. Maar ik vind het niets nog een moeilijker begrip dan de eeuwigheid, dus daar kan ik echt niet over meepraten.

[why73]

Laten we niets maar niet betrekken in deze filosofie, daar is al een ander topic voor in dit forum.

Wat ik probeer te beredeneren is dat eeuwigheid afhangt van hoe je er tegenaan kijkt. Een ander voorbeeld. Neem een mensenleven (dit heeft duidelijk een begin en een eind). Iets wat je hele leven duurt kan je opvatten als iets wat voor jou een eeuwigheid duurt.