Agnosticisme lijkt mij een mogelijke positie, maar wel een lastige. Je zet je eigen denken op dit punt van geloof als het ware vast voordat je het dilemma van atheïsme versus theïsme induikt. Beide partijen zullen continu aan je trekken om je over de streep te halen. Voor een theïst sta je al met één been in het Godsgeloof omdat je het begrip God erkent (en dus volgens Augustinus het bestaan van God bewezen is) en voor een atheïst is er alle kans dat je door bijvoorbeeld nieuwe wetenschappelijke ontwikkelingen in hun kamp kunt worden gebracht.
Dat valt allemaal wel mee.
Zoals al gezegd; een agnosticus is een atheist.
Het is niet zo dat de agnosticus twijfelt over zijn positie, de agnosticus weet dat er niks te zeggen valt over het al dan niet bestaan van een God.
Hij is vrij van de dogma's die de harde atheist (hij die het bestaan van een god voor onmogelijk houdt) en de theist hanteren.
Daarmee sta je niet tussen beiden in, maar tegenover hen.