Je kunt stellen dat:

In een systeem met informatiedragers die interacties aangaan met elkaar, vanaf 3 dimensies, is een observer-systeem (een observer-systeem is een verzameling informatiedragers) een tijdloos systeem indien de observer geen memory heeft die bijdraagt tot de observing van zijn eigen observer-systeem.

Hij leeft dan alleen op het moment dat een 'tijdbreedte' heeft van 0.

Indien er geen interacties zijn dan staat de 'tijd' voor de observer met een memory ook stil omdat er geen interactie is met zijn memory.

Een observer met memory die zijn memory uitleest kan een tijdsbegrip ontwikkelen.

Het observeer-systeem meet zeg maar eerst 1, 10, 400, 300, 200.

Het memory-systeem slaat op 1, 9, 410, 302, 180.

De observer leest zijn memory uit en observeert de daadwerkelijke:

2,11,405,310,190 in 1 keer.

405 klinkt als een pijntje uit de rechterknie.

2 klinkt als lichte maagpijn

190 klinkt als aardbeiensmaak

310 is gevoel van pitjes op de tong

I am Alive...

Was er nu geen memory geweest dan had het systeem alleen maar metingen verricht die verdwijnen in de soep van het 3d systeem.

Ik ben van mening dat observeren niet gaat zonder memory omdat je anders geen verschil kunt hebben.

Je kunt alleen verschillen zien en geen gelijkheden.

tussen 10 en 10 en 10 en 10 en 10 en 10 en 10 en 10 kan men niet iets zien en staat de tijd als het ware stil.

Ziet men 10 9 11 9 11 9 11 10 10 4 10 10 dan is er iets. Men kan een observatie doen aan de hand van je memory.

Tenslotte is het uitlezen van de memory niet exact in fase met waarnemen waardoor men heeft:

10 9 11 9 11 9 11 10 10 4 10 10

9 11 9 11 9 11 10 10 4 10 10 10

bij

10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10

10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10

(gaap)

De eerste is scheppend de tweede is 'tijdloos', gaap...



Is een raar stukje maar het geeft een gevoel wat 3d en tijd is voor een observer.

De tijd die we ervaren is dus het verschil in informatie die onze observer aangeboden bekomt.

Is er geen verschil meer door faseoverlapping, nil resultaat, dan staat de tijd voor de observer stil.

Bekomen we verschillen dan komen we in een toestand die bewust-zijn heet.

Bewust worden.

Voor een motor in een auto die voldoet aan de natuurwetmatigheden is de status van de informatie en interacties van belang.

En daar kun je wiskundig een tijdlabeltje aanplakken.

Een echt 3d systeem of (4...11 dimensies voor mijn part) kent dus alleen informatie bestaande uit informatiedragers die interacteren.

Ga je het systeem ter calculatie en natuurkundewetten opdelen dan kan men meerdere dimensies defineren.

En dan kan men net zo veel dimensies nemen of een Hilbert-space als men wilt.

Is maar wat je nodig heb om je formulen werkbaar te houden.

En daar is niets op tegen toch.

Nietzz schreef:

Het probleem tijd: tijd is voor mij een begrip dat meer gebaseerd is op waarneming dan iets natuurkundig.  

In het echie bestaan er geen tijdmarkeerders die de tijd van iets weergeven.

Maar dat ligt er maar aan hoe ''tijd' gedefinieerd wordt, nietwaar?

Voor mij is tijd niets meer en minder dan de 4e dimensie.

Voor een wezen in een 2-dimensionale wereld, zal de 3e dimensie zijn 'tijd' zijn: voor ons, levend in een 3d wereld gewoon een ruimtedimensie.

Oftewel: tijd=ruimte.

Tijd zoals wij die indelen en ervaren is m.i. inderdaad alleen onze perceptie van de tijd - van de vierde dimensie dus.

Inderdaad, tijd is ruimte. En een 2 dimensionale wereld bestaat niet. Ook niet in theorie. Een ruimte bestaat altijd uit 3 dimensies, L x B x H.

Bij een 2 dimensionale wereld is 1 van deze waardes 0.

De uitkomst van L x B x H is dan ook 0. Omdat hij niet bestaat, moet je hem wel betrekken bij je berekening.

Weet je wat ik zo verbazendwekkend vind?

Muziek, je hoort bij Mozart de THA THA THA THAAAAA, als 1 geheel terwijl het meerdere noten zijn die over een tijdspanne is verspreid.

Hoorde men muziek op het moment op de tijdspanne dan ervaarde je

tig honderden eenheden van aanwezigheid van frequenties.

Mijn geheugen zorgt ervoor dat een geheel van tonen over tijd verdeelt een geheel wordt.

Maar hoe kan mijn geest die THA THA THA THAAAA in het echie hoort nu dat ervaren als 1 geheel.

Muziek klinkt toch niet als stukjes aaneengeplakte tijd.

Mijn geheugen kan iets opslaan maar je moet het dan ook uitlezen om de ervaring te hebben dat je het heb opgeslagen.

Iets opslaan en het niet kunnen uitlezen draagt niet bij tot de waarneming.

En omdat onze hersenen uit atomen bestaan denk ik niet dat de verschillen in atomen de geluiden voortbrengen.

Iets in me zegt dat het een quantum-mechanisch verschijnsel moet zijn.

En als je spreekt van quantum-mechanica dan is tijd niet iets dat voorbij gaat.

Tijd is dan meer een positie in een feynman diagram.

En omdat alle posities waarneembaar zijn indien ze niet instorten is tijd niet meer aanwezig.

(kort gezegd is dit)

Indien men een observatie doet stort er een golffunctie in waardoor de THA THA THA THAAA als een geheel geobserveerd kan worden.

De volgende zin maakt het duidelijk:

Probeer niet te denken aan AMSTERDAM.

In ................ heb je de grachten en het paleis.

Ook heb je er langwerpige boten.

Ik heb het over die stad in het zuiden van ons mooie werelddeel.

Je hersenen hebben het in het geheel gezien en maakt van de puntjes AMSTERDAM voordat je golffuncties zijn ingestort waardoor je ervaring tot Venetie dwingt.

Het is moeilijk te ervaren dat je als mens in een soort instortend paleis van observaties bevindt.

De oude wordt bij het nieuwe gevoegd waardoor het lijkt dat alles opeenvolgend is.

In feite is je dag een reeks moment opnamen zoals die een fotocamera maakt.

Alleen maakt de camera dan telkens weer een beeld van de vorige opname met een nieuwe opname.

En een fotocamera kan geen tijdspanne vastleggen.

Dus tijd is irrelevant voor een observer.

Voor een natuurkundige die een meting doet is tijd wel weer van belang.

Maar als de natuurkundige die een meting doet wordt geobserveerd door een observer dan is de gehele meting van voor tot eind als een geheel te bezien van mogelijkheden die instortbaarzijn.

Als ik in een natuurkundig lab komt en ik zie dat een prof een meting doet dan is de prof voor mij niks anders dan een ingestorte wavefunctie.

Hierdoor kan ik niet zien wat de prof ervaart aan emoties en geluiden etc.

De prof zelf bevindt zich dan in vele dimensies tegelijkertijd waarvan dan tijd er ook een is.

En als de prof zichzelf observeert en zijn eigen golffuncties in laat storten dan zegt hij van 'AHA, een foton treft speelt A in plaats van spleet B'.

En ik ben dan voor hem dan iets wat in vele dimensies bevindt.

En zo denk ik er over.

Het probleem tijd: tijd is voor mij een begrip dat meer gebaseerd is op waarneming dan iets natuurkundig.  

In het echie bestaan er geen tijdmarkeerders die de tijd van iets weergeven.

Maar dat ligt er maar aan hoe ''tijd' gedefinieerd wordt, nietwaar?

Voor mij is tijd niets meer en minder dan de 4e dimensie.

Voor een wezen in een 2-dimensionale wereld, zal de 3e dimensie zijn 'tijd' zijn: voor ons, levend in een 3d wereld gewoon een ruimtedimensie.

Oftewel: tijd=ruimte.

Tijd zoals wij die indelen en ervaren is m.i. inderdaad alleen onze perceptie van de tijd - van de vierde dimensie dus.

Feitelijk werken computers nuldimensionaal, want het hele ding bestaat uit losse getallen. Wiskundig gezien heeft een punt dimensie 0. Een verzameling van losse punten vormt eveneens een ruimte van dimensie 0.

Anders is het met quantumcomputers. Een qubit is een superpositie van nullen en enen, van de vorm a|0> + b|1>, met |a|^2 + |b|^2 = 1. De verzameling van mogelijke qubits die zo ontstaat is dus meerdimensionaal (driedimensionaal als ik mij niet vergis).

De verwarring ontstaat doordat in de computerwereld dimensie in een andere betekenis wordt gebruikt, namelijk het aantal argumenten dat je aan een functie (of een array) meegeeft. Dit is echter niet hetzelfde als het begrip dimensie dat in de wiskunde (lineaire algebra, analyse van variëteiten, etc.) gebruikt wordt.

Bedankt mensen, er begint zich al een beter beeld te vormen.

Je kan aan informatie in een dimensie een label hangen.

Dit label kan zijn A of een getal.

Bij een getal met integer formaat kan men dan al 2147483648 dimensies hebben. (de negatieve uitgezonderd)

In een computer kan men zo miljoenen dimensies creeren.

De informatie sla je op in het geheugen met altijd het label van de dimensie.

Men kan dan aan de computer vragen hoeveel data een dimensie heeft.

Men kan met een random generator data door de dimensies laten zwerven...

Mogelijkheden ten over.

Men kan ook data van dimensie X vernietigen of in een andere dimensie plaatsen.

Maar elk data element in een normale computer in een dimensie moet door de computer opgezocht worden of benaderd worden.

Dus een commando: nu alle dimensies tegelijk uitrekenen is dus niet aanwezig.

De grafische kaart werkt semi drie-dimensionaal.

Je hebt horizontaal, vertikaal en we hebben nog een diepte.

Als men een speelfiguur tekent op het schermgeheugen dan rekent de processor voor elk beeldpuntje uit wat de diepte is en bekijkt of deze diepte kleiner is dan de huidige.

Zo Ja dan wordt het pixeltje afgebeeld en de nieuwe diepte opgeslagen.

Zo voorkomt men dat een figuur op de achtergrond op de voorgrond blijft.

Doorschijnende oppervlakken vormen een speciaal geval.

Hiervoor moet men de achtergrond mengen met de voorgrond voordat men deze vervangt.

De grafische kaart kan niet echt 3 dimensioneel werken omdat daarvoor geen geheugen en capaciteit is.

In het echie, de wereld zoals wij die zien en VOELEN, hebben we het probleem dat we de wereld niet in zijn totaliteit zien.

Dan zouden we knettergek worden van de informatie.

Als elke zenuwcel constant zat te vuren opdat er informatie was dan zou je echt crazy worden.

Gelukkig vuren ze pas als er verschil in informatie is.

Dus we zien onze wereld niet in 3D maar observeren er een deel van en vormen daar een '3d' wereld van.

Het probleem tijd: tijd is voor mij een begrip dat meer gebaseerd is op waarneming dan iets natuurkundig.

In het echie bestaan er geen tijdmarkeerders die de tijd van iets weergeven.

(welk formaat zou GOD daarvoor gekozen hebben???)

Dus alles wat in het echie bestaat is tijdloos.

Een proton wordt niet ouder, er is in een quark geen tikkende klok die de tijd van de quark bijhoudt.

Wat wel zo is dat de quark zich in een systeem bevindt dat een status heeft en een werking.

Deze werking in combinatie met status kan er voor zorgen dat de quark zich in een tijd waant zodat het aan wetmatigheden gaat voldoen.

Een atoomklok is een niet opzich bestaand apparraat maar staat in contact met de buitenwereld.

Om bij dimensies te blijven:

het komt er op neer dat onze wereld geen 3d wereld is met afgemeten afstandjes die precies allemaal even lang zijn.

het is regelrecht een zooi aan ruimte.

Maar ik 'zie' in die ruimte van die mooie kleuren zoals paars, rood en er wordt zelfs nieuw leven in geboren die ook weer van die mooie kleuren gaat zien.

Of een baby moet een machine zijn.....

Mijn vraag is: waar is de informatie voor al die kleuren??????

Ik heb in de stukjes van Enrico geen enkele vraag gezien, dus ik weet niet helemaal wat je wil, maar ik wil wel graag een antwoord geven op Ger.

Het nut van meerdere dimensies is dat het soms dingen duidelijker kan uitleggen. Bijvoorbeeld binnen de snaar theorie. Toen men bezig was een theorie voor alles te berekenen, middels de snaar theorie, kwam men steeds op waardes die steeds dimensionaal afweken. Toen men op het idee kwam om bijvoorbeeld een vierde ruimtelijke dimensie toe te voegen, toen kwamen daar vrij makkelijk de Maxwell vergelijkingen uit, met nog een dimensie geloof ik relativistische berekeningen. Men merkte dat met het toevoegen van extra dimensies allerlei verschillende vlakken van natuurkunde als het ware vrij natuurlijk op hun plaats vielen. Daardoor bestaat er onder de String theoretici sterk het vermoeden dat er 11 dimensies zijn. 3 normale ruimtelijke dimensies en 7 ruimtelijke dimensies heel erg strak opgerold, overal om ons heen, maar te klein om te zien. Erg ingewikkeld allemaal.

Een ander voorbeeld heeft met kwantummechanica te maken. (Ik hoop dat ik het goed uitleg en laat iemand mij alsjeblieft corrigeren als ik het fout zeg) Je kan toestanden van deeltjes beschrijven als vectoren. Hoe die toestanden zich tot elkaar verhouden, kan je uitdrukken in hoe die vectoren ten opzichte van elkaar staan. Bijvoorbeeld haaks. Nou is het probleem dat in drie dimensionale ruimte, je maar een paar keer vectoren haaks op elkaar kan zetten. Als je nou meer dan drie toestanden hebt dan heb je een probleem, en daar komt de grote boze Hilbert ruimte om de hoek zetten. In deze oneindig dimensionale ruimte kan je dus oneindig veel pijlen haaks op elkaar zetten.

Misschien kan je zo een beetje inzien dat het vaak makkelijker is of je in ieder geval kan helpen om in meerdere dimensies te denken.

Een multidimensionaal voordeel voor de computer is bijvoorbeeld gegevens opslaan. Stel je nou voor dat je een lijst wil maken namen, dan is dat gewoon een een dimensionale rij. Als je nou ook aan al die namen (de namen van klasgenoten) gegevens wil hangen, zoals telefoonnummers, adressen enz. dan heb je horizontaal heb je de namen en vertikaal alle gegevens. Nou zou het kunnen zijn dat je meerdere mensen met dezelfde naam hebt bijvoorbeeld, dan zou je er voor kunnen kiezen om de diepte in te gaan, en meerdere dezelfde namen achter elkaar te zetten met daar onder andere adres gegevens. Ik ben nog wat duffig van het slaap gebrek van de afgelopen nachten, dus dit is niet echt een goed voorbeeld. Maar in zo'n multidimensionale matrix kan het handig zijn dat er nog een vierde richting bij komt. Misschien is er een informaticus die een beter voorbeeld heeft, maar je kan misschien wel op deze manier een beetje gevoel krijgen voor hoe het handig zou kunnen zijn.

Anonymous schreef:

enrico schreef:Link voor de deskundigen onder ons:

http://pespmc1.vub.ac.be/Papers/QuantumMech.pdf

Is zo te zien pittige kost...

Pittige kost? Da's gewoon 2e jaars quantumfysica.

Voor mensen die het eerste jaar quantumfysica nooit hebben gedaan (zoals ik bijvoorbeeld) is het zeker pittige kost. Eerlijk gezegd heb ik na het lezen hiervan het idee dat ik nog niet alles snap. Ik heb ook het vak Logica nooit gehad, en dat wordt hierin ook regelmatig gebruikt.

Over de dimensies: Wat heb je er aan als je meer dimensies hebt? Ik ben behoorlijk tevreden met de standaard 4 (lengte, breedte, diepte tijd). En wat is het nut voor een computer? Kan iemand me dat redelijk simpel uitleggen?

Hoe beschrijven we een echt bestaande informatiedrager wiskundig?

Edit Elmo: je volgende off-topic posts ga ik zonder verdere waarschuwingen wissen. Je hebt 2 opties:

1) On-topic blijven.

2) Een nieuw topic openen. Daarbij spreekt het vanzelf dat het niet de bedoeling is om in de wilde weg topics te openen die nergens over gaan. Je dient je vragen goed en duidelijk te formuleren en te baseren op feiten. Als je nieuwe theorieën wilt formuleren dan dien je een gedegen kennis te hebben van de bestaande theorieën in het betreffende vakgebied.

Posts die hier niet aan voldoen worden zonder verdere discussie verwijderd.

Gelukkig is de programmeertaal pascal geaccepteerde informatica...

Enrico, kun je eens wat beter je best doen om relevante on-topic posts te plaatsen? Je beide posts in deze thread voegen totaal niets toe, en leiden alleen maar af.

Gelukkig is de programmeertaal pascal geaccepteerde informatica...

enrico schreef:Link voor de deskundigen onder ons:

http://pespmc1.vub.ac.be/Papers/QuantumMech.pdf

Is zo te zien pittige kost...

Pittige kost? Da's gewoon 2e jaars quantumfysica.

enrico schreef:Link voor de deskundigen onder ons:

http://pespmc1.vub.ac.be/Papers/QuantumMech.pdf

Is zo te zien pittige kost...

Dat is gewoon het beschrijven van golffuncties in n-dimensionale Hilbertruimtes. Leuk stukje quantummechanica, en het is normaal geaccepteerde natuurkunde. Het heeft echter niets te maken met de vage esoterie hierboven, voor zover ik kan zien...

Link voor de deskundigen onder ons:

http://pespmc1.vub.ac.be/Papers/QuantumMech.pdf

Is zo te zien pittige kost...