GertSmit schreef: ↑ma 04 aug 2025, 14:04 Je standpunt is helder. Tegelijk: Elke nieuwe benadering valt in eerste instantie buiten de vertrouwde kaders. Dat maakt het niet per definitie onzinnig, alleen anders. Ik ben benieuwd of eventuele toekomstige lezers die ruimte wel willen nemen.

Het is al bij al wel een tijdrovend en knap staaltje van systematische deductie

weliswaar vanuit een verkeerde veronderstelling

R_Bena schreef: ↑ma 04 aug 2025, 14:25 Ja, want het wordt echt tijd dat je wakker wordt.

Ik zie dat je vooral persoonlijke kwalificaties plaatst

Dat maakt het niet per definitie onzinnig, alleen anders.

Ik ben benieuwd of eventuele toekomstige lezers die ruimte wel willen nemen.

GertSmit schreef: ↑ma 04 aug 2025, 13:50 Over veldentheorie: Niet omdat ik veldentheorie als fout beschouw maar omdat ik de hypothese verken dat de fysische oorsprong buiten dat raamwerk ligt. Veldentheorieën beschrijven interacties in ruimte en tijd. Wat ik voorstel is dat ruimte en tijd zelf voortkomen uit de interacties tussen dimensieloze entiteiten. In dat perspectief bestaat er nog geen veld om in te modelleren. Vandaar mijn alternatieve insteek.

Over massa en tijd in de formule: De formule √(x² + y² + z²) × Kr = 1 beschrijft een ruimtelijke krommingsrelatie rond een dimensieloos deeltje. Dit is een uitgangspunt (axioma) voor het model: Vanuit dit ene principe ontwikkel ik stapsgewijs verdere afleidingen waarin massa, tijd, rotatie etc. wel degelijk hun rol krijgen. Ik beweer dus niet dat dit alles beschrijft, alleen dat dit het fundament is.

Over bolsymmetrie: Omdat het vertrekpunt een enkelvoudig deeltje zonder interne structuur is, zonder richting. De bolsymmetrie volgt daar logisch uit. Complexiteit ontstaat pas bij samenstelling.

4) Over wiskundige fundering: Dit model is nieuw en experimenteel in zijn opzet. Het is geen variant binnen bestaande frameworks maar een alternatief vertrekpunt. De onderbouwing ligt dus in de interne consistentie van het systeem, en hoe goed het zich ontwikkelt tot bekende fenomenen. In het artikel werk ik dat stap voor stap uit.

5) Tot slot: Je vergelijkt het met oude Griekse fysica. Bedenk wel dat die fysica ooit het startpunt was voor iets dat later grote omwentelingen mogelijk maakte. Ook die fysica was ooit een beginpunt voor iets wat later tot grote inzichten leidde.

GertSmit schreef: ↑ma 04 aug 2025, 09:54

Ik zeg niet dat veldentheorie fout is, ik zeg dat ik er bewust voor kies om vanaf een ander punt te vertrekken. De singulariteit (waar standaardmodellen afhaken) beschouw ik juist als het beginpunt. Niet als fout of grens maar als oorsprong van de fysische werkelijkheid.

De formule is niet zomaar bedacht maar volgt direct uit dat uitgangspunt: een dimensieloos deeltje met oneindige ruimtetijdkromming:

√(x² + y² + z²) × Kr = 1.

flappelap schreef: ↑ma 04 aug 2025, 07:58 1) Waarom? Wat is er b.v. mis met die veldentheorie?
2) Dan is het axioma ad hoc, wat jij wil. Als je b.v. krommingen wilt optellen (zoals jij lijkt te doen), dan moet de onderliggende vergelijking waarvan die kromming een oplossing is wel lineair zijn, anders snijdt dat geen hout (en differentiaalmeetkundig doet het dat ook niet). Maar zo'n vergelijking is nergens te bekennen omdat jij die kromming als "axioma" poneert.

Dat o.a. maakt het ad hoc.

Ik hoef overigens niet per se antwoorden; ik denk alleen dat je verhaal voor natuurkundigen uit de lucht komt vallen en de motivatie niet duidelijk is. Dat motiveert ook geen gedetailleerde lezing, wat neem ik aan wel je doel is. Daarom trok ik ook de vergelijking met de oude Griekse fysica, wat vol ad hoc aannames zit die blijkbaar "redelijk klonken" voor de auteur, maar voor de moderne lezer onlogisch lijken.

GertSmit schreef: ↑zo 03 aug 2025, 22:21
@flappelap:
1)Dat is precies het punt: ik vertrek niet vanuit een veldentheorie. Ik verlaat het paradigma waarin singulariteit als ‘tekortkoming’ wordt gezien en beschouw het als fundament. Niet als wiskundig probleem maar als fysische oorsprong.

2)De formule is niet ad hoc, maar volgt logisch uit het axioma van een dimensieloos deeltje met oneindige ruimtetijdkromming: √(x² + y² + z²) × Kr = 1.

Als je een toetsbare voorspelling verlangt dan begint dat met het serieus nemen van het model als hypothese, niet met het eisen van een experiment vóórdat je begrijpt wat er getoetst zou moeten worden.