Er hoeft helemaal geen oerknal geweest te zijn , aangezien er geen netto energie aanwezig is in het heelal.

Elk virtueel deeltje heeft namelijk bij zijn ontstaan een tegenhanger gekregen, zo onstaan een deeltje en een

anti-deeltje. Indien wij dit vergelijken met de wereld van atomen, dan zijn er in de quarks ook positieve en negatieve deeltjes. Zelfs op atomaire schaal heb je protonen en elektronen. Voeg beide samen en er ontstaat een neutron, zonder lading en puur en alleen massa. De bekende formule van einstein zegt inderdaad E=mc2, waardoor ook neutronen energie bevatten. Massa heeft echter de neiging om, onder invloed van de zwaartekracht samen te klonteren en daarmee sterren en planeten te vormen. Deze massa-concentraties zijn ook direct energie-concentraties. Zeker in sterren, waar er door fusie minieme massaverschillen ontstaan. Deze massa-verschillen worden omgezet in energie. Aangezien alle massa vermenigvuldigd moet worden met de lichtsnelheid in het kwadraat ontstaat er een gigantische energie. Energie verdwijnt echter naarmate de tijd verstrijkt. Fotonen (lichtdeeltjes) nemen in golflengte toe, en daarmee in energie af. Aan fotonen zal de oerknal niets hebben, maar ook massa zal, onderhevig aan de thermodynamica langzaam maar zeker verdwijnen. Indien er dus geen netto energie is, heeft de oerknal ook geen energie gehad om plaats te vinden. Zeker nu de anti-materie is ondekt. Laat anti-materie en materie samenkomen en er ontstaat een enorme hoeveelheid energie die, echter, na een bepaalde tijd weer verdwenen is. Dus:

WAAR ZOU DE BRANDSTOF VOOR DE OERKNAL VANDAAN MOETEN KOMEN?

wat ik hier lees is dat jullie enkel rekening houden met de materie en de "ruimte", maar hebben jullie al aan de vrije energie, de achtergrond starlingen en het feit dat materie energie is in rust?

Ik heb een nieuw stukje vertaling klaar van Ned Wright's faq over kosmologie, namelijk het stuk over de kosmologische constante en vacuumenergie

Overigens Marcus vind ik het leuk dat je de ideeen van Einstein op handen draagt, maar ik mis denk ik toch het punt dat je wilt maken. Einsteins theorie is juist een beschrijving van bepaalde regelmatigheden en jij trekt de conclusie dat je het universum dus niet kunt beschrijven. Ergens denk ik daarom dat je het Newtoniaanse beeld logischer vond en het Einstein beeld daarom met mystiek wilt verbinden.

Je kunt je het universum niet als ruimte los van tijd of in de tijd voorstellen volgens mij. Dat geeft een materialistische (driedimensionale) voorstelling. Ruimte-tijd moet je - volgens mij is dat de consequentie van het idee van relativiteit - zien als vierdimensionaal. Onze ervaring van tijd is subjektief. Het was juist Einsteins verdienste in te zien dat tijd niet op zich staat, niet absoluut is. In veel oosterse mystiek kom je dit soort ideeen ook al tegen. Wat mij betreft maakt dit dat elke (omschrijvende) voorstelling van het universum per definitie altijd tekort schiet, tijdruimte laat zich per definitie niet vangen in een ómschrijving of -driedimensionele - materialistische - voorstelling.

@Assassinator

Het idee wat je opperde is niet het soort idee wat bij iemand die niet werkzaam is met supersnaren of andere geavanceerde kosmologische natuurkunde eventjes opkomt. Het idee of varianten daarvan wordt daarin gebruikt om bepaalde problemen te proberen op te lossen met de uitwerking van die theoriëen en los daarvan zie ik niet hoe je het zou bedenken.

Als je een interessant idee ziet, dan moet je het gewoon samenvatten en een link geven.

nou ik weet wel zeker dat ik niet de enige ben die dat bedacht heeft maar ik heb het wel zelf bedacht (voor mezelf dan) en btw, wat maakt het uit dat ik het niet bedacht het het gaat erom dat het bedacht is

en de kwantiteit hoeft ook niet belangrijk te zijn, wie weet hoeveel universa mislukt zijn (nja, tis maar wat je "mislukt" vind, ik denk dat zoiets niet mislukt, alleen heel anders is, mislukt in ons opzicht)

eigenlijk is dat gewoon de big bang, alleen dat zou het wel verklaren, is maar een ideetje

Alleen niet echt je eigen, nietwaar? Ik dacht dat ik soortgelijke ideëen al eens vaker had zien passeren. Zie ook:

Artikel over kosmische aanrijding

en volgens mij is er ook een bekende PBS documentaire over supersnaren waarin dit voorkomt.

Het komt op mij over dat je kwantiteit aan reacties niet echt bevorderlijk is voor de relevantie en de kwaliteit ervan.

ik denk eigenlijk meer dit: in een parralel universum ontstond een mega zwart gat, de aantrekkingskracht daarvan was ZO inmens dat ie een ander parralel universum aantrok, de botsing die volgde was zo krachtig, dat allerlei materie/antimaterie tussen de 2 universa werdt geslingerd en voila, daar is ons universum (althans het begin)

eigenlijk is dat gewoon de big bang, alleen dat zou het wel verklaren, is maar een ideetje

Enige tijd terug in dit topic had ik het over het vertalen van een Engelse FAQ over kosmologie van Professor Ned Wright. Inmiddels heb ik met zijn toestemming een deel van de FAQ vertaald en gepubliceerd

De oorspronkelijke locatie (en hier kom je ook uit als je links aanklikt die niet vertaald zijn) is Ned Wright Cosmology FAQ

Dit is het beste materiaal dat ik persoonlijk kon vinden over kosmologie, veel plezier ermee.

Volgens mij zijn er aangaande het bestaan van het heelal en de inhoud hiervan grofweg twee aannames. Of het heelal is ontstaan vanuit de oerknal, vanuit een situatie die wij nog niet begrijpen daar 'niets' een begrip is wat we ons niet voor kunnen stellen. Anderzijds kan het heelal voortdurend terugkeren door een oneindige(?) ketting van explosies en implosies. Het is dus kiezen tussen een heelal dat is ontstaan vanuit iets, of een heelal waarvan van ontstaan geen sprake is omdat het heelal nooit is ontstaan, maar altijd al was. Beide zijn het situaties die wij -tot op heden- niet kunnen vatten.

Het enige wat mijns inziens de mogelijkheid van het eerste model kan verklaren is datgene wat in de volksmond 'God' genoemd wordt. Of we hier moeten spreken van een christelijke of anderen vormen van God of Goden is hier niet van belang, enkel hoeven we aan te nemen dat deze God gekenmerkt kan worden door zijn/haar omnipotentie, in de zin dat hij/zij/het datgene kan creëren wat wij voor onmogelijk lijken te achten, het heelal. Het is tevens deze eigenschap die de vraag naar het ontstaan van God zelf wegneemt, almachtigheid kan ons begrip te boven gaan.

Het tweede model lijkt iets minder overeenstemming te vinden met ons verstand; oneindigheid is een begrip waar we tot op heden geen betekenis aan kunnen geven. De mens is mijns inziens altijd geneigd te denken in een patroon van volgorde die werkt zoals de causaliteit impliceert. Causaliteit kan niet overweg met een begrip als oneindigheid omdat oorzaak en gevolg nooit zonder elkaar kunnen bestaan. Met causaliteit proberen we terug te redeneren tot het begin van alles. Voor -indien we van 'voor' kunnen spreken- de singulariteit kan er sprake zijn van een situatie waar tijd, causaliteit niet meer van belang zijn. Alles is mogelijk, niets is onmogelijk.

Het blijft speculeren natuurlijk, maar dat maakt het niet minder boeiend

Groet,

Brandon

laten we er even vanuit gaan dat de big bang idd een soort periodiek systeem is... explosie en uitzetting, implosie en terug krimpen....

dat kan alleen als er voldoende massa is in het hele systeem (anders blijven de stelsels zich oneindig ver van elkaar verwijderen) (niet?)

maar tegelijkertijd is er steeds minder massa (de sterren gebruiken massa om licht te produceren...) en de fotonen die hierbij geproduceert worden hebben een zodanig klein gewicht dat ze bijna niet tegengehouden worden op hun baan in de ruimte... die vliegen dus oneindig ver weg (samen met hun energie) en minder energie is minder massa die vrij komt bij de volgende big bang... het systeem moet dus toch ooit stoppen?

Heb hier wel een gedacht over en zal God er even bijhalen.Die God of de Eerste Gedachte daar maakten we allemaal deel van uit.Op een gegeven moment is er een afscheiding gebeurt door een deel van dat Alles.Dit duurde maar een fractie van een seconde.Gevolg:Oerknal.Weg van de werkelijkheid en begin van de materie zoals wij die kennen met planeten zonnen etc.Dit alles is onze illusie en zijn onze gedachten in de materie omgezet.Vele miljarden jaren gaan voorbij maar voor die God waarvan we allemaal deel uitmaken bestaan tijd en ruimte niet.Die zijn relatief.Want die God reist aan zijn snelheid van 300.000km/sec en als je met die snelheid reist bestaan afstand tijd en ruimte niet.Dan ben je overal.Dan ben je het allesomvattende het verleden heden toekomst.Het Nu.Maar voor ons in de materie gaat alles veel langzamer.Doel van deze levens;terug bij het begin zien te komen wat we allemaal ooit zullen!Als we dan terugkomen lijkt het alsof we maar eventjes zijn weggeweest maar eigenlijk zijn er miljarden miljarden jaren verstreken.Mogelijk implodeert alles weer terug zoals het ooit was.Ik denk dat er maar één oerknal is.En dat het doel is gewoon terug naar De EErste Gedachte evolueren.Dit alles is onze keuze geweest alhoewel we dat natuurlijk niet meer weten.God kent geen lijden.Hij is zich hier niet bewust van wan Hij is de Almachtigste Gedachte. Dit is volgens mij de waarheid want vanuit niets kan er niets ontstaan.

pietertje schreef:En de MIDDELPUNT VLIEDENDE KRACHT dan?

Middelpunt vliedende kracht bestaat niet. De enige reden dat je was in de centrifuge naar buiten wil vliegen is dat hij eigenlijk rechtdoor op dezelfde weg wil.

De uitdrukking middelpuntvliedende kracht of ook centrifugale kracht wordt gebruikt om uit te drukken dat een voorwerp dat bijvoorbeeld aan een touwtje wordt rondgedraaid, aan het touwtje lijkt te trekken. De feitelijke kracht die er speelt is dat degene die het touwtje vasthoudt, aan het trekken is. Een voorwerp dat op snelheid is, zal, als er geen kracht op wordt uitgeoefend, rechtdoor bewegen. Om het voorwerp van die rechte lijn te laten afwijken is een kracht nodig.

Veel wetenschappers denken dat de uitdijing van het heelal op een bepaald moment zal omkeren.... in dat geval is het dus een verschijnsel dat zich herhaald.

Daar is veel discussie over. Het hoeft natuurlijk niet te betekenen dat dan de hele bende nog een keer gaat gebeuren.

Veel wetenschappers denken dat de uitdijing van het heelal op een bepaald moment zal omkeren.... in dat geval is het dus een verschijnsel dat zich herhaald.