Het voelen van pijn...zoals Wouter het bedoelt volgens mij. Het voelen van pijn valt dan te definieren als de projectie van zenuwvezels op de thalamus die nociceptieve informatie geleiden. De invloed van deze pijn valt dan waar te nemen als verandering in gedrag, ofwel pijngedrag. Als je de poot breekt van een ezel, dan gaat hij hinken. Dit doet hij om de gebroken poot minder te belasten, ergo: het arme beest voelt pijn.
Voorop gesteld: indien je gedrag van mensen op een accurate manier wilt beschrijven, dan is het wellicht handig om te zeggen
"De aap ontblote zijn tanden, wat als een mens dat zou doen zou betekenen dat hij lacht". En niet: "De Aap lacht".
In dit specifieke geval hebben we doorslaggevende reden om aan te nemen dat de aap niet lacht, maar een teken geeft dat de volgende actie agressief kan zijn.
Pijn is een menselijke ervaring. Of welk dier ook een dergelijke ervaring heeft, weten we niet met zekerheid. We weten immers niets meer van "ervaren" dan dat het bestaat, het is een onverklaarde eigenschap van onszelf.
Is dat dat einde verhaal? Lijkt me niet, ten eerste is er zoveel reden om in ieder geval aan te nemen dat dieren iets als pijn ervaren, dat je er vanuit moet gaan dat er ergens in het systeem van een dier iemand zich heel slecht voelt als er uiterlijk gedrag zichtbaar is wat wij bij mensen pijn zouden noemen.
Ten tweede: het is van belang dat niet alleen filosofen hier iets over zeggen, die zijn het onder elkaar zelden ergens over eens. Het is van belang dat vanuit meer exacte wetenschap hier ook iets over gezegd word, omdat dan er enige autoriteit is om iets te zeggen over de manier waarop we met dieren omgaan.
Voorbeelden:
- Dierenactivisten kunnen erg ver gaan tegen wat zij zien als een holocaust onder dieren. Met welk recht kan een rechter hier een oordeel over uitspreken?
- Er is recent ergens in Nederland een centrum geopend waar dieren behandeld worden voor kanker. De mensen die die dieren bestralen hebben neem ik aan voldoende kennis om mensen te helpen in plaats van dieren. Is dit wel een gewenste ontwikkeling? Indien vanuit wetenschappelijke kennis duidelijk kan worden dat de dieren in kwestie eigenlijk niets ervaren, dan kan je stellen dat dit geen gewenste ontwikkeling is. Indien dieren niets ervaren, is het in leven houden van een dier gelijk te stellen aan het oplappen van een knuffelpop. Indien dieren wel iets ervaren, dan is voor het dier zelf een operatie zinvol.
Je hebt dus niet alleen een filosofisch oordeel nodig over met pijn vergelijkebare ervaringen bij dieren, je hebt ook een exact wetenschappelijke visie nodig.
[quote]Het voelen van pijn...zoals Wouter het bedoelt volgens mij. Het voelen van pijn valt dan te definieren als de projectie van zenuwvezels op de thalamus die nociceptieve informatie geleiden. De invloed van deze pijn valt dan waar te nemen als verandering in gedrag, ofwel pijngedrag. Als je de poot breekt van een ezel, dan gaat hij hinken. Dit doet hij om de gebroken poot minder te belasten, ergo: het arme beest voelt pijn.[/quote]
Voorop gesteld: indien je gedrag van mensen op een accurate manier wilt beschrijven, dan is het wellicht handig om te zeggen
"De aap ontblote zijn tanden, wat als een mens dat zou doen zou betekenen dat hij lacht". En niet: "De Aap lacht".
In dit specifieke geval hebben we doorslaggevende reden om aan te nemen dat de aap niet lacht, maar een teken geeft dat de volgende actie agressief kan zijn.
Pijn is een menselijke ervaring. Of welk dier ook een dergelijke ervaring heeft, weten we niet met zekerheid. We weten immers niets meer van "ervaren" dan dat het bestaat, het is een onverklaarde eigenschap van onszelf.
Is dat dat einde verhaal? Lijkt me niet, ten eerste is er zoveel reden om in ieder geval aan te nemen dat dieren iets als pijn ervaren, dat je er vanuit moet gaan dat er ergens in het systeem van een dier iemand zich heel slecht voelt als er uiterlijk gedrag zichtbaar is wat wij bij mensen pijn zouden noemen.
Ten tweede: het is van belang dat niet alleen filosofen hier iets over zeggen, die zijn het onder elkaar zelden ergens over eens. Het is van belang dat vanuit meer exacte wetenschap hier ook iets over gezegd word, omdat dan er enige autoriteit is om iets te zeggen over de manier waarop we met dieren omgaan.
Voorbeelden:
- Dierenactivisten kunnen erg ver gaan tegen wat zij zien als een holocaust onder dieren. Met welk recht kan een rechter hier een oordeel over uitspreken?
- Er is recent ergens in Nederland een centrum geopend waar dieren behandeld worden voor kanker. De mensen die die dieren bestralen hebben neem ik aan voldoende kennis om mensen te helpen in plaats van dieren. Is dit wel een gewenste ontwikkeling? Indien vanuit wetenschappelijke kennis duidelijk kan worden dat de dieren in kwestie eigenlijk niets ervaren, dan kan je stellen dat dit geen gewenste ontwikkeling is. Indien dieren niets ervaren, is het in leven houden van een dier gelijk te stellen aan het oplappen van een knuffelpop. Indien dieren wel iets ervaren, dan is voor het dier zelf een operatie zinvol.
Je hebt dus niet alleen een filosofisch oordeel nodig over met pijn vergelijkebare ervaringen bij dieren, je hebt ook een exact wetenschappelijke visie nodig.
