prosty schreef:Ieder object verplaatst zich dus t.o.v. zijn overkoepelend object maar aan een redelijk lage snelheid, maar t.o.v. de buitenste object (de wereld) aan een veel hogere snelheid.
Ik zeg niet dat ik helemaal juist ben, maar denk er eens over... en verwerp mijn theorie met sterke argumenten, of kan het toch?
Je hebt in principe gelijk voor wat betreft deze zienswijze. Je kunt deze snelheden bij elkaar optellen.
Maar, je moet het zo zien, de vlieg zelf zal nooit sneller vliegen dan hij biologisch gezien kan. Net zo min als het licht sneller kan.
In termen van de lichtsnelheid, als we de kern van de discussie weer even terugvatten, dan zou je kunnen zeggen, dat indien het licht zich 'in een zich met lichtsnelheid voortplantend omhulsel' zou verplaatsen, het licht sneller reist dan 300.000km/s.
Laat ik het anders ook nog zo formuleren: Het licht verplaatst zich in de kosmos met 300.000 km/s naar 'het noorden', terwijl de kosmos zelf misschien evenzeer met lichtsnelheid naar het noorden beweegt binnen de überkosmos (als dat zou bestaan). Vanuit het perspectief van deze überkosmos gezien is het licht
in zijn totaliteit sneller onderweg dan 300.000km/s.
De snelheid is dus relatief gemeten aan de directe ruimte (dimensie!) waarbinnen de beweging plaatsvindt.
Net als dat de vlieg nooit sneller kan vliegen in de 'autodimensie', doch als je aan de 'buitenkantdimensie' van de auto meet verplaatst de vlieg zich sneller.
Zou je dit allemaal in de praktijk willen brengen, dan zou je dus een capsule moeten hebben die ertoe in staat is voort te bewegen met lichtsnelheid, vervolgens moet je in deze capsule een elektro-magnetische puls zien te genereren die met de richting van de capsule meereist, en dan nog is de maximale afstand die deze puls kan afleggen beperkt tot de lengte van de transportcapsule...
Zoals je wellicht weet kost het erg veel energie om een voorwerp zich met lichtsnelheid te laten voortplanten. Met deeltjes als fotonen, elektronen e.d. (in deeltjesversnellers) is dat wel te doen, maar een heel atoom wordt al wat lastiger. Zou dit ooit mogelijk worden dan zou je het atoom dan best kunnen gaan zien als jouw auto, en de zich hierin bevindende elektromagnetische velden kun je dan (onder complexe omstandigheden) zien als je vlieg. Maar goed, 1 atoom zich laten voortplanten met de snelheid van het licht is al lastig, laat staan het constateren of de elektromagnetische velden zich bij deze snelheid immer nog "naar voren" zouden bewegen. Ik denk dat deze velden de grootste moeite zouden hebben om het atoom in 1 geheel achter zich aan bij elkaar te houden.
En dan hebben we het nog niet eens over capsules die groter zijn dan een atoom, zoals een compleet ruimteschip o.i.d. De energie die benodigd zou zijn om een compleet ruimteschip te laten bewegen met 300.000km/s is dermate immens dat je eigenlijk moet gaan denken aan andere methoden om dit voor elkaar te gaan krijgen. Zoals bijvoorbeeld het dubbelvouwen van de tijdruimte, alhoewel ik het zelf met een dergelijke theorie ook niet eens ben. Maar even als voorbeeld, in ieder geval moet het iets nieuws worden, waar de mensheid nu nog geen definitieve notie van heeft.
En mocht je trouwens bedoelen dat het licht plots uit de voorzijde van de op lichtsnelheid reizende capsule wordt afgeschoten......, tja, dat lijkt mij nu een methode om wellicht te gaan zien of de lichtbarriere doorbroken kan worden (of om te zien wat voor een interessant energieveld hierdoor ontstaat waarmee we een fijne fotonenbom kunnen maken o.i.d.- uh, ik wijk af). Dit is een beetje hetzelfde principe als het raketvliegtuig X-1, die als eerste de geluidsbarriere doorbrak. Deze werd door een militair transportvliegtuig ook eerst op hoogte en snelheid gebracht en vervolgens in de vlucht gelanceerd.
Hopelijk zo ietsiepietse duidelijker.
Nu ik er overigens zo verder over denk, kun je het nog eenvoudiger voorstellen.
Stel je zit achterin in een vliegtuig en je doet je zaklamp aan en schijnt naar voren. Dan is de snelheid van het licht 300.000km/s plus de snelheid van het vliegtuig: op de grond gemeten.
Vanaf het punt dat dit licht door het cockpitruitje naar buiten schijnt remt de snelheid af tot 300.000km/s: op de grond gemeten.
*De lichtbarriere absorbeert de toegevoegde vliegsnelheid.
Het zou interessant zijn om te weten hoe dit absorptieproces in zijn werk gaat. In principe zou zich dan buiten het cockpitraampje een 'fotonen-file' moeten ontwikkelen. Ofwel, net buiten het raapje zou de lichtintensiteit iets hoger moeten zijn. Bij een dergelijk laag snelheidsverschil en fotonenomvang zal de lichtbarriere echter wel niet veel moeite ondervinden om de extra fotonen te absorberen, maar zodra dit wordt opgevoerd tot enorm hoge snelheidsverschillen en zware fotonenbundels dan voorzie ik dat er ergens een acuut verwerkingscapaciteitsprobleem gaat ontstaan. Een fotonenbom lijkt het gevolg. Deze bundels zouden dermate krachtig zijn dat de atomaire omgeving met een schok wordt ontbonden, m.a.w. alles valt in deeltjes uit elkaar (en hergroepeert zich dan wel weer, maar vast niet in Fikkie zoals die er voor de fotonenpuls uitzag).
Immers, een straaljager die door de geluidsbarriere vliegt produceert ook al een aanzienlijke golf, laat staan met licht. Ik heb overigens wel een duidelijk vermoeden dat een fotonenbom in principe te produceren is, bijvoorbeeld door middel van een elektromagnetische fotonenturbine die volgens mij nog niet bestaat. Dit lijkt mij wel te testen met gebruikmaking van de constructieprincipes van een deeltjesversneller.
(heeft er iemand nog een Zwitserse laboratoriumruimte en een zeer bescheiden plekje op de loonlijst over voor mij?
)
*Dit laatste stuk bevat speculatieve gedachtenkronkels.
M
[quote='prosty']Ieder object verplaatst zich dus t.o.v. zijn overkoepelend object maar aan een redelijk lage snelheid, maar t.o.v. de buitenste object (de wereld) aan een veel hogere snelheid.
Ik zeg niet dat ik helemaal juist ben, maar denk er eens over... en verwerp mijn theorie met sterke argumenten, of kan het toch?[/quote]
Je hebt in principe gelijk voor wat betreft deze zienswijze. Je kunt deze snelheden bij elkaar optellen.
Maar, je moet het zo zien, de vlieg zelf zal nooit sneller vliegen dan hij biologisch gezien kan. Net zo min als het licht sneller kan.
In termen van de lichtsnelheid, als we de kern van de discussie weer even terugvatten, dan zou je kunnen zeggen, dat indien het licht zich 'in een zich met lichtsnelheid voortplantend omhulsel' zou verplaatsen, het licht sneller reist dan 300.000km/s.
Laat ik het anders ook nog zo formuleren: Het licht verplaatst zich in de kosmos met 300.000 km/s naar 'het noorden', terwijl de kosmos zelf misschien evenzeer met lichtsnelheid naar het noorden beweegt binnen de überkosmos (als dat zou bestaan). Vanuit het perspectief van deze überkosmos gezien is het licht [i]in zijn totaliteit [/i]sneller onderweg dan 300.000km/s.
De snelheid is dus relatief gemeten aan de directe ruimte (dimensie!) waarbinnen de beweging plaatsvindt.
Net als dat de vlieg nooit sneller kan vliegen in de 'autodimensie', doch als je aan de 'buitenkantdimensie' van de auto meet verplaatst de vlieg zich sneller.
Zou je dit allemaal in de praktijk willen brengen, dan zou je dus een capsule moeten hebben die ertoe in staat is voort te bewegen met lichtsnelheid, vervolgens moet je in deze capsule een elektro-magnetische puls zien te genereren die met de richting van de capsule meereist, en dan nog is de maximale afstand die deze puls kan afleggen beperkt tot de lengte van de transportcapsule...
Zoals je wellicht weet kost het erg veel energie om een voorwerp zich met lichtsnelheid te laten voortplanten. Met deeltjes als fotonen, elektronen e.d. (in deeltjesversnellers) is dat wel te doen, maar een heel atoom wordt al wat lastiger. Zou dit ooit mogelijk worden dan zou je het atoom dan best kunnen gaan zien als jouw auto, en de zich hierin bevindende elektromagnetische velden kun je dan (onder complexe omstandigheden) zien als je vlieg. Maar goed, 1 atoom zich laten voortplanten met de snelheid van het licht is al lastig, laat staan het constateren of de elektromagnetische velden zich bij deze snelheid immer nog "naar voren" zouden bewegen. Ik denk dat deze velden de grootste moeite zouden hebben om het atoom in 1 geheel achter zich aan bij elkaar te houden. :shock:
En dan hebben we het nog niet eens over capsules die groter zijn dan een atoom, zoals een compleet ruimteschip o.i.d. De energie die benodigd zou zijn om een compleet ruimteschip te laten bewegen met 300.000km/s is dermate immens dat je eigenlijk moet gaan denken aan andere methoden om dit voor elkaar te gaan krijgen. Zoals bijvoorbeeld het dubbelvouwen van de tijdruimte, alhoewel ik het zelf met een dergelijke theorie ook niet eens ben. Maar even als voorbeeld, in ieder geval moet het iets nieuws worden, waar de mensheid nu nog geen definitieve notie van heeft.
En mocht je trouwens bedoelen dat het licht plots uit de voorzijde van de op lichtsnelheid reizende capsule wordt afgeschoten......, tja, dat lijkt mij nu een methode om wellicht te gaan zien of de lichtbarriere doorbroken kan worden (of om te zien wat voor een interessant energieveld hierdoor ontstaat waarmee we een fijne fotonenbom kunnen maken o.i.d.- uh, ik wijk af). Dit is een beetje hetzelfde principe als het raketvliegtuig X-1, die als eerste de geluidsbarriere doorbrak. Deze werd door een militair transportvliegtuig ook eerst op hoogte en snelheid gebracht en vervolgens in de vlucht gelanceerd. :?:
Hopelijk zo ietsiepietse duidelijker.
Nu ik er overigens zo verder over denk, kun je het nog eenvoudiger voorstellen.
Stel je zit achterin in een vliegtuig en je doet je zaklamp aan en schijnt naar voren. Dan is de snelheid van het licht 300.000km/s plus de snelheid van het vliegtuig: op de grond gemeten.
Vanaf het punt dat dit licht door het cockpitruitje naar buiten schijnt remt de snelheid af tot 300.000km/s: op de grond gemeten.
*De lichtbarriere absorbeert de toegevoegde vliegsnelheid.
Het zou interessant zijn om te weten hoe dit absorptieproces in zijn werk gaat. In principe zou zich dan buiten het cockpitraampje een 'fotonen-file' moeten ontwikkelen. Ofwel, net buiten het raapje zou de lichtintensiteit iets hoger moeten zijn. Bij een dergelijk laag snelheidsverschil en fotonenomvang zal de lichtbarriere echter wel niet veel moeite ondervinden om de extra fotonen te absorberen, maar zodra dit wordt opgevoerd tot enorm hoge snelheidsverschillen en zware fotonenbundels dan voorzie ik dat er ergens een acuut verwerkingscapaciteitsprobleem gaat ontstaan. Een fotonenbom lijkt het gevolg. Deze bundels zouden dermate krachtig zijn dat de atomaire omgeving met een schok wordt ontbonden, m.a.w. alles valt in deeltjes uit elkaar (en hergroepeert zich dan wel weer, maar vast niet in Fikkie zoals die er voor de fotonenpuls uitzag).
Immers, een straaljager die door de geluidsbarriere vliegt produceert ook al een aanzienlijke golf, laat staan met licht. Ik heb overigens wel een duidelijk vermoeden dat een fotonenbom in principe te produceren is, bijvoorbeeld door middel van een elektromagnetische fotonenturbine die volgens mij nog niet bestaat. Dit lijkt mij wel te testen met gebruikmaking van de constructieprincipes van een deeltjesversneller. ;) (heeft er iemand nog een Zwitserse laboratoriumruimte en een zeer bescheiden plekje op de loonlijst over voor mij? :wink: )
*Dit laatste stuk bevat speculatieve gedachtenkronkels.
M
