door Wilmar » wo 18 apr 2007, 10:33
Gisteravond heb ik deze pseudo-documentaire bekeken en er blijkt heel veel interessants op internet te zijn gepubliceerd over dit stukje propaganda voor de new age beweging. Wat ik bijzonder interessant vind is om te zien hoe er in de film heel veel verwijten richting de samenleving worden geslingerd: Je weet niet hoe je moet dromen, omdat het je nooit geleerd is, en meer van dat soort vage uitspraken. Grappig is dan het feit dat 'What the bleep do we know' er zelf ook geen antwoord op geeft. Een van de 'experts' geeft aan dat hij elke ochtend zijn eigen dag construeert, en dat er dan soms grappige kleine dingen gebeuren, die van hemzelf afkomstig moeten zijn. De manier waarop hij zijn zin construeert, geeft aan dat hij het niet zeker weet: de grappige kleine dingen kunnen dus ook coincidenties zijn waar hij zelf geen grip op heeft.
Waar de pseudo-documentaire heel sterk in is, is de visuele vormgeving, en het feit dat je met humor sympathie opwekt. De leuke computeranimaties doen in dat opzicht hun werk prima. De intellectueel makkelijker te overtuigen mensen zullen daar zeker hun houvast in vinden tussen al die one-liners die feitelijk kant noch wal raken.
Quantum physics is the physics of possibilities, ratelt een andere 'expert'. Dat is leuk, maar het is ook aangetoond dat verschijnselen op macroniveau anders reageren dan op microniveau. Je kunt niet straffeloos denken dat je de verschijnselen van beide niveaus maar kan transponeren.
Ik ben het met Evilbro eens dat je dit amper een theorie kunt noemen. Er zitten teveel zogenaamde 'failsafes' in. Als jij honderd procent positieve gedachten hebt, en je gelooft erin, kun je over water lopen. Ergo: als je door de oppervlaktespanning van het water heen dendert en een nat pak haalt heb je dus geen honderd procent positieve gedachten, maar zitten je positieve gedachten als een soort vernis over je negatieve gedachten geplakt . Dat is ongeveer hetzelfde argument als bij ufologen: hoe komen die buitenaardse wezens hier als de afstanden tussen sterren al zo immens groot zijn? Ik krijg steevast te horen dat ze dan technisch verder zijn als wij. Dooddoener, maar wel een effectieve. Ik geloof overigens wel dat ik bij de volgende Elfstedentocht over het water kan lopen.
Maar even terug op de theoretische waarde van dit samenraapsel. Tracht maar eens experimenteel vast te leggen dat jij op macroniveau Schrödingers kat kunt betrappen. Er zijn gewoon geen hypotheses af te leiden uit het beweerde, je kunt dit niet de duimschroeven aandraaien om de 'waarheid' eruit te wringen. Het blijft steken op het gebied van het subjectieve: je gelooft erin, of je gelooft het niet.
Als ik in staat ben om de werkelijkheid te veranderen door middel van mijn denkkracht, dan hoop ik dat ik de volgende keer, als ik What the Bleep do we know in mijn DVD speler stop (en die kans is al akelig klein), niet What the Bleep do we Know te zien krijgen, maar Star Wars episode 7: Rise of the New Republic te zien krijg. Net zo hersenloos, maar een stuk amusanter.
Gisteravond heb ik deze pseudo-documentaire bekeken en er blijkt heel veel interessants op internet te zijn gepubliceerd over dit stukje propaganda voor de new age beweging. Wat ik bijzonder interessant vind is om te zien hoe er in de film heel veel verwijten richting de samenleving worden geslingerd: Je weet niet hoe je moet dromen, omdat het je nooit geleerd is, en meer van dat soort vage uitspraken. Grappig is dan het feit dat 'What the bleep do we know' er zelf ook geen antwoord op geeft. Een van de 'experts' geeft aan dat hij elke ochtend zijn eigen dag construeert, en dat er dan soms grappige kleine dingen gebeuren, die van hemzelf afkomstig moeten zijn. De manier waarop hij zijn zin construeert, geeft aan dat hij het niet zeker weet: de grappige kleine dingen kunnen dus ook coincidenties zijn waar hij zelf geen grip op heeft.
Waar de pseudo-documentaire heel sterk in is, is de visuele vormgeving, en het feit dat je met humor sympathie opwekt. De leuke computeranimaties doen in dat opzicht hun werk prima. De intellectueel makkelijker te overtuigen mensen zullen daar zeker hun houvast in vinden tussen al die one-liners die feitelijk kant noch wal raken.
Quantum physics is the physics of possibilities, ratelt een andere 'expert'. Dat is leuk, maar het is ook aangetoond dat verschijnselen op macroniveau anders reageren dan op microniveau. Je kunt niet straffeloos denken dat je de verschijnselen van beide niveaus maar kan transponeren.
Ik ben het met Evilbro eens dat je dit amper een theorie kunt noemen. Er zitten teveel zogenaamde 'failsafes' in. Als jij honderd procent positieve gedachten hebt, en je gelooft erin, kun je over water lopen. Ergo: als je door de oppervlaktespanning van het water heen dendert en een nat pak haalt [i] heb je dus geen honderd procent positieve gedachten, maar zitten je positieve gedachten als een soort vernis over je negatieve gedachten geplakt [/i]. Dat is ongeveer hetzelfde argument als bij ufologen: hoe komen die buitenaardse wezens hier als de afstanden tussen sterren al zo immens groot zijn? Ik krijg steevast te horen dat ze dan technisch verder zijn als wij. Dooddoener, maar wel een effectieve. Ik geloof overigens wel dat ik bij de volgende Elfstedentocht over het water kan lopen.
Maar even terug op de theoretische waarde van dit samenraapsel. Tracht maar eens experimenteel vast te leggen dat jij op macroniveau Schrödingers kat kunt betrappen. Er zijn gewoon geen hypotheses af te leiden uit het beweerde, je kunt dit niet de duimschroeven aandraaien om de 'waarheid' eruit te wringen. Het blijft steken op het gebied van het subjectieve: je gelooft erin, of je gelooft het niet.
Als ik in staat ben om de werkelijkheid te veranderen door middel van mijn denkkracht, dan hoop ik dat ik de volgende keer, als ik What the Bleep do we know in mijn DVD speler stop (en die kans is al akelig klein), niet What the Bleep do we Know te zien krijgen, maar Star Wars episode 7: Rise of the New Republic te zien krijg. Net zo hersenloos, maar een stuk amusanter.
