door Lathander » do 08 mei 2008, 11:24
Het gaat mij persoonlijk niet om goed of fout, maar om je uiteindelijk pad door het leven.
Of je nu zegt te geloven in een god of niet, een mens heeft diens eigen normen, waarden, verlangens, enzovoort...
We kunnen vele paden bewandelen, maar of we nu doen wat we willen of niet, onze verlangens zijn er. Die dicteren hoe we ons gedragen, en door ze te negeren of te mijden, maakt men zichzelf enkel tot hypocriet. Het kan natuurlijk altijd tot het punt komen dat je verlangens op dezelfde golflengte zitten van je geloof, niet veel problemen dan.
Maar uiteindelijk maken mijn verlangens, mijn ideeën, mijn moralen en mijn levenswandel mij tot wie ik ben. Dat ik mezelf bij naam zou moeten aansluiten bij een clubje mensen snap ik niet, want dat verandert niks aan wie ik ben, enkel met wie ik omga. Het zijn mijn daden ten opzichte van anderen die mij tot goed of slecht mens maken, niet hoe de anderen van mij denken.
Om eventjes te verwijzen naar het Christelijke heilig boek(enige dat ik toch genoeg ken), daarin staat zo ongeveer de tekst: "Geen enkele sterveling is rechtvaardig, nee zelfs niet één!"
Er zijn dus 2 mogelijkheden: bestaan van een hoger wezen of niet bestaan. Bij wel bestaan moet ik oordel afwachten, maar ondertussen wel verder leven. Twijfel en angst zijn geen goede leermeesters, enkel zelfvertrouwen. Of ik nu kwaad doe of goed, het zal mijn eigen keuze zijn, en de gevolgen van welk goed of kwaad dan ook zal ik nemen zoals ze komen.
Bij het niet bestaan ben ik enkel op mezelf aangewezen. En dan kom ik feitelijk in een soortgelijke situatie terecht.
Waarom ik niet geloof in een scheppings-wezen?
Om te verwijzen naar de argumenten die je gaf: wat anderen zeggen is hun eigen geloof, niet iets dat ze van hoger hand ontvangen hebben. Mensen kunnen zichzelf véél wijsmaken om zichzelf goed te voelen.
Dezer dagen zie je zoveel leugenaars, hypocrieten, en in het algemeen mensen die de angst voor het hiernamaals van anderen gebruiken om zichzelf te verrijken dat ik mezelf totaal afzet van iedere vorm van geloof, en zo ongeveer alles wat ermee te maken heeft.
Men zegt wel eens dat religie de oorzaak is van alle kwaad, maar daar ben ik niet mee akkoord.
Kwaad komt van hen die religie niet zien als een leidraad, maar van hen die uit hun grote angst proberen hun specifieke idee van wat religie moet zijn op te dwingen aan iedereen. Want als iedereen doet wat jij zegt, dan is iedereen voorspelbaar, en dan hoef je niks te vrezen in je leven.
Het gaat mij niet om bewijzen, bewijzen in iets dat pas na m'n leven komt, kan ik geen geloof aan hectten, want er zijn al teveel leugenaars.
Alle respect voor mensen die oprecht zijn, maar ik kan het onderscheid niet meer maken
Het gaat mij persoonlijk niet om goed of fout, maar om je uiteindelijk pad door het leven.
Of je nu zegt te geloven in een god of niet, een mens heeft diens eigen normen, waarden, verlangens, enzovoort...
We kunnen vele paden bewandelen, maar of we nu doen wat we willen of niet, onze verlangens zijn er. Die dicteren hoe we ons gedragen, en door ze te negeren of te mijden, maakt men zichzelf enkel tot hypocriet. Het kan natuurlijk altijd tot het punt komen dat je verlangens op dezelfde golflengte zitten van je geloof, niet veel problemen dan.
Maar uiteindelijk maken mijn verlangens, mijn ideeën, mijn moralen en mijn levenswandel mij tot wie ik ben. Dat ik mezelf bij naam zou moeten aansluiten bij een clubje mensen snap ik niet, want dat verandert niks aan wie ik ben, enkel met wie ik omga. Het zijn mijn daden ten opzichte van anderen die mij tot goed of slecht mens maken, niet hoe de anderen van mij denken.
Om eventjes te verwijzen naar het Christelijke heilig boek(enige dat ik toch genoeg ken), daarin staat zo ongeveer de tekst: "Geen enkele sterveling is rechtvaardig, nee zelfs niet één!"
Er zijn dus 2 mogelijkheden: bestaan van een hoger wezen of niet bestaan. Bij wel bestaan moet ik oordel afwachten, maar ondertussen wel verder leven. Twijfel en angst zijn geen goede leermeesters, enkel zelfvertrouwen. Of ik nu kwaad doe of goed, het zal mijn eigen keuze zijn, en de gevolgen van welk goed of kwaad dan ook zal ik nemen zoals ze komen.
Bij het niet bestaan ben ik enkel op mezelf aangewezen. En dan kom ik feitelijk in een soortgelijke situatie terecht.
Waarom ik niet geloof in een scheppings-wezen?
Om te verwijzen naar de argumenten die je gaf: wat anderen zeggen is hun eigen geloof, niet iets dat ze van hoger hand ontvangen hebben. Mensen kunnen zichzelf véél wijsmaken om zichzelf goed te voelen.
Dezer dagen zie je zoveel leugenaars, hypocrieten, en in het algemeen mensen die de angst voor het hiernamaals van anderen gebruiken om zichzelf te verrijken dat ik mezelf totaal afzet van iedere vorm van geloof, en zo ongeveer alles wat ermee te maken heeft.
Men zegt wel eens dat religie de oorzaak is van alle kwaad, maar daar ben ik niet mee akkoord.
Kwaad komt van hen die religie niet zien als een leidraad, maar van hen die uit hun grote angst proberen hun specifieke idee van wat religie moet zijn op te dwingen aan iedereen. Want als iedereen doet wat jij zegt, dan is iedereen voorspelbaar, en dan hoef je niks te vrezen in je leven.
Het gaat mij niet om bewijzen, bewijzen in iets dat pas na m'n leven komt, kan ik geen geloof aan hectten, want er zijn al teveel leugenaars.
Alle respect voor mensen die oprecht zijn, maar ik kan het onderscheid niet meer maken