Pluto is dus nu een dwergplaneet die net als Eris en Ceres hun ronde om de zon maken in de Kuipergordel, waar nog wel meer dwergplaneetjes gevonden zullen worden, denk ik.

De baan van de Kuipergordel kruist die van Neptunus. Dit is een soortgelijke situatie als Aarde 2, en mogelijk dus onze maan gemaakt heeft voordat die ,naar de theorie die ik aanhang hier, de aarde ingehaald heeft. Of de aarde de maan, kan ook. Zelfs de grootste maan bij pluto en pluto zelf, staan altijd met de zelfde kant naar elkaar, zoals de maan dat ook doet bij de aarde. Mogelijk ook daar een zwaartepunt dat niet in het midden zit.

Nu is het mogelijk dat de baan van Pluto ( of Ceres of Eris,die groter is dan pluto) ooit zo dicht bij Neptunus komt dat die als maan om Neptunes heen gaat draaien, zoals de maan dat dan bij de aarde is gaan doen ( nogmaals volgens de theorie die ik aannemelijker vindt dan het raken van de aarde door een flinke planeet).

Zo vraag ik me ook af of de manen van saturnus zich in de zelfde ringen bevinden als de ringen daaromheen, of dat die manen die ringen schoongeveegd hebben.

Mogelijk wijk ik hiermee iets af van het oorspronkelijke onderwerp, maar het heeft wel allemaal met elkaar te maken. Daarom niet als nieuw topic geplaatst.

Om nog terug te komen op het idee dat de maan een planetoide was in de zelde baan als de aarde, dan zijn de manen op andere planeten ook op die manier daar gekomen.

Dat er bij de grotere planeten als saturnus zoveel manen rond gaan komt dan omdat door de grote baan die saturnus om de zon maakt , dit het samenklontere van andere planetoiden in die baan de kans gegeven heeft door de afwezigheid van saturnus dichtbij.

De planeten dichterbij de zon dan de aarde zouden dan omgekeerd geredeneerd geen maan hebben omdat die minder kans gehad heeft om in de zelde baan te ontstaan.

Bij nog eens terugkijken van dit topic zag ik onderaan een topic staan over een ontdekte trooyaan van de aarde die 80000 km voor ons uit de zelfde baan beschrijft. dus zelfs die situatie is lang blijven bestaan.

http://sciencetalk.nl/forum/index.php?showtopic=140503

Zo zijn er al eerder Trojanen ontdekt bij andere planeten, zegt het artikel.

Bewijs van de deuk in de maan voor Jan vd Velde.

Via Google het volgende gevonden.

http://noorderlicht.vpro.nl/noorderlog/bericht/26968644/

Nu is dit wel geen autoriteit op dat gebied maar, dat het zo is, is daarmee wel voldoende aangetoont dacht ik

Door die deuk en puist verschuift het zwaartepunt uit het midden.

Uitgaande van een redelijk homogene vaste massa.

Meer kraters op de achterkant kan dan doordat de voorkant in de slagschaduw zit voor de meteorieten.

Mogelijk kan het maandeukgebeuren afgescheiden worden naar een ander topic, met een verwijzing in beide topics.

jadatis schreef:Bij de appollo vluchten om de maan hebben ze aan de achterzijde een groote deuk ondekt.

( uit mijn hoofd 11 kilometer diep ). Dit verklaart volgens mij waarom de maan altijd met dezelfde kant naar de aarde toe staat.

jadatis schreef:Ik zie het als een boot op het water die met zijn kiel altijd naar beneden zit.

Misschien beter voorbeeld een bal met zijn zwaartepunt uit het midden zal bij vallen ook daarmee naar de aarde toe keren.

Dat van die deuk zegt me niks. Maar dat de maan niet meer ronddraait t.o.v. de aardas is verklaard dmv getijdenkrachten, die de draaiing van de maan afremden. Intussen is de maan vervormd tot een rugbybal (overdreven gesteld). Ook Aarde wordt wat uit vorm getrokken door de getijdenkrachten a.g.v. de aanwezigheid van de maan, alleen Aarde is nog grotendeels vloeibaar, de maan niet meer. Dat verhaal van die kiel zit er dus niet zóver naast.

Ik zie het als een boot op het water die met zijn kiel altijd naar beneden zit.

Misschien beter voorbeeld een bal met zijn zwaartepunt uit het midden zal bij vallen ook daarmee naar de aarde toe keren.

jadatis schreef:Even terzijde

Bij de appollo vluchten om de maan hebben ze aan de achterzijde een groote deuk ondekt.

( uit mijn hoofd 11 kilometer diep ). Dit verklaart volgens mij waarom de maan altijd met dezelfde kant naar de aarde toe staat.

Bedoel je daarmee dat de maan instabiel zou zijn als hij 180 graden gedraaid was? Er werd onlangs een studie gepubliceerd die stelt dat de maan eens 180 graden gedraaid is door een inslag, en dat de maan in die alternatieve stabiele stand is blijven hangen. Dit op grond van de verdeling van oude en jonge kraters op de maan.

http://www.sciam.com/article.cfm?id=flip-f...did-the-moon-do

In dat artikel schrijft men dat de botsing met een planetoide groter dan Mars moet zijn geweest.

Dat is volgens mij geen planetoide meer maar een planeet.

En waar is die Planeet daarna dan heen gegaan. Lijkt me dat de Aarde en die planeet dan binnen elkaars aantrekkingsveld zouden zitten en botsen en samen gaan.

Of zoals wel in de sterrenkunde geschreven wordt, om elkaar heen gaan draaien.

Dat past dan weer beter in de andere theorie die in dat artikel genoemd wordt, dat de maan in nagenoeg dezelfde baan van de aarde zat en door de aarde is aangetrokken waardoor ze om elkaar heen gingen draaien.

Even terzijde

Bij de appollo vluchten om de maan hebben ze aan de achterzijde een groote deuk ondekt.

( uit mijn hoofd 11 kilometer diep ). Dit verklaart volgens mij waarom de maan altijd met dezelfde kant naar de aarde toe staat.

Raspoetin,

excuses, ben inderdaad vergeten de bron te vermelden..

Wat ik met dat stukje tekst probeerde aan te geven, is dat een zusterplaneet mogelijk is geweest..

Vanwege de theorie dat de maan is ontstaan d.m.v. het botsen van een andere planeet tegen de aarde.

el mãgico schreef:Een zusterplaneet is mogelijk...

Botsing:

(...)

Ontstaanstheorie van de maan

(...)

el mãgico, het is wel netjes om in het vervolg een bronvermelding te plaatsen: http://www.astrostart.nl/artikelen2.php?su...mp;ucat=26&

Bovendien haal ik niet uit jouw tekst dat een zusterplaneet mogelijk zou zijn?

Een zusterplaneet is mogelijk...

Botsing:

Volgens deze theorie, die zo’n 20 jaar geleden opgesteld werd, zou de maan ontstaan zijn uit een botsing tussen de aarde en een grote planetoïde. Bij de botsing zou zo veel massa los gekomen zijn van de aarde dat deze de ruimte in geslingerd werd. Deze deeltjes voegden zich samen en daar ontstond de maan uit. In het begin werd er gedacht dat dit object ongeveer zo groot als Mars moet zijn geweest. Later, na een aantal computersimulaties bleek dat de planetoïde zeker twee keer deze omvang gehad moet hebben. Tijdens deze simulaties kwam nog iets anders aan het licht: als de aarde inderdaad in het verleden gebotst was met zo’n enorme planetoïde, dan zou de maan binnen een jaar ontstaan zijn!

Bij de botsing tussen deze twee objecten zou ijzerarm materiaal de ruimte in geslingerd zijn. Het puin dat na de botsing de ruimte in geslingerd werd, draaide in een baan om de aarde. De materie in het binnenste gedeelte van de schijf kon niet samenklonteren en viel terug op aarde. Uit het overige puin zou zich de maan gevormd hebben. Dit zou zich later tot een nieuw hemellichaam samengevoegd hebben; de maan.

Ontstaanstheorie van de maan

Het samenklonteren van de brokstukken zorgde voor een immense druk. De kern van de maan smolt en werd vloeibaar. Ondertussen bleven meteorieten het oppervlak raken. Hierdoor bleef de maan voor lange tijd een gloeiende vuurbal. Ongeveer 200 miljoen jaar later kreeg de buitenste laag van de maan de kans om af te koelen en kreeg een vast oppervlak. Het binnenste gedeelte van de maan bleef nog lang vloeibaar door de druk en radioactieve elementen. Af en toe brak het magma in het binnenste van de maan door de maankorst waar het afkoelde en zeeën vormde.

Omdat inslagen steeds zeldzamer werden ziet de maan er nu ongeveer zo uit als 3 miljard jaar geleden.

dat heb ik mij gistere, ook afgevraagd!

en volgens mij is dat perfect mogelijk! bij het ontstaan van de zon kwamen er 8 dunne ringen (nu planeten) en 2 grote (asteroïde- en kuipergordel). Die ringen zijn nu samengeklit tot planeten , maar volgens mij waren er vroeger dan misschien 2 'halfplaneten' die dan weer samenklitten tot 1 grote planeet (het ronder worden gebeurt door meteorieten).

Maar als die planeten nu niet in elkaars zwaarteveld zitten, zou je dus twee planeten op 1 ring kunnen hebben.

Je kan het vergelijken met een atoom met twee elektronen op een schil (die dan geen paar vormen).

Voor wie het leuk vindt om te weten: Ik heb de simulatie nog eens 100x zo nauwkeurig uitgevoerd (stapgrootte 3 sec, 5 dagen rekenen voor mijn PC). Zoals eerder aangegeven blijkt een planeet X van dezelfde orde groote als de aarde de aarde in zijn baan in te halen, maar bij een bepaalde afstand (zo'n 68 miljoen km) wordt de afstand weer groter. Ik kan dit effect nog niet verklaren.

De eerder geconstateerde radiele afwijking lijkt vooral een effect van de gebruike benadering (Euler), omdat deze bij deze stapgrote nauwelijks een rol meer speelt

Een zonnestelsel achtig systeem lijkt dus in theorie planeten kunnen te bevatten die zich in dezelfde baan bevinden (je zou natuurlijk veel langer en nauwkeuriger moeten doorrekenen, maar dan heb je andere hardware nodig )

Indien je wil is het een redenering uit het ongerijmde. We willen weten of het systeem aarde-zon-planeet X (AZX) stabiel is, zonder een onderstelling te maken over een eventuele kleine massa. Indien de AZX configuratie stabiel is, dan kunnen we aarde en zon in de desbetreffende baan plaatsen en geen rekening houden met verdere krachtwerking op aarde en zon: dat levert een correcte karakterisatie van de baan.

Als de AZX configuratie stabiel is, dan moet de analyse van de dynamica van planeet X, gerealiseerd door aarde en zon op deze voorgestelde stabiele banen te plaatsen, uitwijzen dat planeet X zich op een stabiele baan bevindt (als 1 van de 3 objecten niet op een stabiele baan ligt, dan kunnen ze bezwaarlijk alledrie op een stabiele baan liggen). Voorlopig wordt geen onderstelling gemaakt over de massa van planeet X. Echter, we weten dat de baan van planeet X in het 1-deeltjesprobleem dat we nu bestuderen, onafhankelijk is van haar massa (trage massa = zware massa). Gewoon overschrijvend wat in het document staat leren we dat planeet X zich op een instabiele baan bevindt.

Met andere woorden, de stabiliteitstest die we hier uitvoeren (een nodige voorwaarde, maar geen voldoende voorwaarde voor stabiliteit) is onafhankelijk van de massa van planeet X. Het voorgestelde AZX systeem doorstaat de test niet: minstens 1 van de massas bevindt zich op een instabiele plaats.

Uiteraard zijn er nog heel wat problemen, o.a. dat planeet X de aarde uit haar baan zou trekken (maar dat specifieke argument is afhankelijk van onderstellingen over de massa van planeet X die we liever niet maken). Maar de analyse met voorkennis over de baan van 2 van de 3 deeltjes levert dus steeds een test voor de stabiliteit.

edit: Voorlopig haak ik hier af, omdat ik mijn interesse in de discussie wat heb verloren.

We zijn het er beiden over eens dat vanwege de waargenomen banen van de planeten (en blijkbaar vanwege directe waarnemingen) planeet X niet kan bestaan.

Maar opnieuw gebruik je de stabiliteits analyse voor een gereduceerd drie deeltjes systeem. Kan je mij uitleggen waarom je deze ook zou mogen gebruiken om iets over de stabiliteit van een niet-gereduceerd drie deeltjes systeem te zeggen? Ik heb de indruk dat dat niet geoorloofd is.