door jacquesvd » do 28 mei 2009, 18:14
En daarnaast de vraag die bij mij iedere keer blijft terugkomen en hier nog niet naar tevredenheid is beantwoord als dat uberhaupt mogelijk is: Hoe kan het nou dat wij ons op zo'n manier hebben ontwikkelt dat we zo verstorend zijn in het algehele evenwicht, denk de mens weg en je hebt een redelijk in balans zijnde aarde, wij hebben ons evolutionair zo ontwikkelt dus blijkbaar zou het zo moeten zijn anders zouden we ons wel anders hebben ontwikkeld. Iemand hier ideeën over?
Uw vraagstelling is fout want hetgeen U 'het algehele evenwicht' noemt is een voorstelling van zaken die enkel in het bewustzijn van de mens bestaat, die slechts een zeer gedeeltelijk inzicht heeft in hoe het heelal bestaat en geen apodictische uitspraak kan doen over het feit of er misschien nog ander door ons waarneembaar bewustzijn in het heelal bestaat of niet. Wat jij dus een een 'algeheel evenwicht' noemt is een zeer relatief begrip stoelend op hetgeen jij binnen de huidig gekende parameters, die zich evenwel in constante aanpassing bevinden, als evenwichtig ervaart. Voor zover wij weten is de kosmos met de Oerknal ontstaan en die gebeurtenis kunnen wij in ons taalgebruik niet evenwichtig noemen: eerder is het een voortdurende dynamische aanpassing aan natuurwetten. En zo is het leven zelf op aarde ontstaan als gevolg van een 'kosmisch incident'.
Een karakteristiek van dat leven is nu dat het zich wil in stand houden en bestendigen (maar het kent pathologische afwijkingen) en alles wat daartoe bijdraagt of aldus aangevoeld wordt zoals de uitvinding van de landbouw, de technologische omwenteling, etc als 'goed' ervaart totdat dit op een bepaald moment door sommigen misschien als een bedreiging wordt ervaren voor het 'onveranderd voortbestaan' van hun voorstelling van 'algeheel evenwicht' dat evenwel nooit wereldwijd en unaniem zo wordt aangevoeld, en dus hooguit relatief, plaats- en tijdsgebonden is. Inderdaad, mensen in Brazilië die niet genoeg voedsel hebben vinden niet dat er een algeheel evenwicht bestaat maar verkiezen regenwoud te rooien en landbouwgrond te winnen om te kunnen eten terwijl vele Europeanen nu precies dat onverminderd voortbestaan van het regenwoud nodig vinden om wat zij voor een algeheel evenwicht houden te bewaren. Maar er bestaat natuurlijk niet zo iets als een algeheel evenwicht dat onveranderd kan blijven( het leven zelf is immers ontstaan uit een 'natuurcatastrofe'); hooguit bestaat er op een bepaald moment eventjes een gevoel van relatief evenwicht bij sommigen.
Laat men nu de natuur onbeïnvloed (wat eigenlijk principieel niet kan maar nu omwille van je hypothese even voorondersteld wordt) dan mogen we dingen als kindersterfte, bekamping van infectieziekten, hongersnood etc niet bestrijden en daalt de gemiddelde levensduur van de mens terug tot de helft of zo van wat hij nu is. Je ziet dat de idee dat de mens het algehele evenwicht in de natuur verstoort niet houdbaar is want hij is zelf deel van die natuur en zijn eigen natuur zoekt niet alleen biologische bestendiging, hij zoekt ook geestelijke verheffing en noemt het louter lichamelijk voortbestaan enkel 'overleven' Weliswaar komt dat overleven eerst omdat het de drager van het geestelijke is maar kan daarom dat 'geestelijke' niet missen. Hoe is het anders te verklaren dat bvb. in Zuid-Amerika campesinos (landbouwers) die op hun grond in de natuur overleven nog liever met honderduizenden tegelijk naar in onze ogen bijna 'onleefbare' grootsteden als Mexico-stad trekken om, voor de allermeesten, aldaar een armzalig en veel slechter bestaan te gaan leiden in slums alleen maar op grond van de hoop dat zij bij de (weinige) gelukkigen zullen zijn die boven het overleven uitstijgen en ook een 'cultureel' leven kunnen gaan leiden.
Het bovenstaande sluit niet uit dat de 'natuurlijke' ontwikkelingen op een bepaald ogenblik bepaalde soorten kunnen verdringen of zelfs uitroeien (zie fauna- en florawereld) maar de mens stelt daartegenover zijn technologische vindingrijkheid en kan op die manier zeer lang "kwalijke" gevolgen uitstellen. Als je bedenkt dat Europa in de 19de eeuw bij 1/4 van de huidige bevolking en enkel 'biologische' landbouw zoveel hongersnood kende dat er letterlijk miljoenen mensen naar Amerika uitweken, dan zie je welke zegen de 'industriële landbouw' was, die weliswaar op zijn beurt voor nieuwe problemen zorgt (vervuiling bv) die nieuwe oplossingen vragen in een ketting zonder einde. Misschien zal in het bredere geschiedkundige kader een momentane catastrofe (zoals bvb de pest in de middeleeuwen) de mensheid treffen en overwonnen worden, maar de situatie ante quo kan onmogelijk als een 'algeheel evenwicht' worden bestempeld.
Trouwens, zonder de vonk van een door ons niet voorstelbare aanpassing is de mensheid sowieso gedoemd te verdwijnen op een moment dat de zon dooft. Dat dit slechts over miljarden jaren staat te gebeuren en dat intussen talloze andere klippen als nieuwe ijstijden, klimaatsveranderingen etc zullen moeten worden overwonnen, doet niets af aan het feit dat de mens zijn ingeboren drang naar bestendiging zal volgen en pogen een 'technologisch' antwoord op die uitdaging te vinden, een antwoord dat wij ons niet kunnen voorstellen en misschien wel een artificële zon zal zijn of een in het heelal uitgezwermde mensheid, maar in geen geval een nu door iemand arbitrair als algeheel evenwichtige toestand vastgelegde situatie kan zijn.
In ieder geval bewijst het dat er niets zoiets als een statisch moment van algeheel evenwicht kan bestaan, maar dat het principe van het leven voortdurende aanpassing is, hetgeen tussentijdse door ons bewustzijn (niet door wat jij de natuur zelf noemt) als dusdanig waargenomen catastrofes niet uitsluit.
Op een moment dat er geen mensheid en bewustzijn meer zou bestaan is de vraagstelling zelf zinloos geworden want wij kunnen geen enkele uitsrpaak doen over eventueel ander kosmisch bewustzijn of indien je zo wil de Godheid.
[quote]En daarnaast de vraag die bij mij iedere keer blijft terugkomen en hier nog niet naar tevredenheid is beantwoord als dat uberhaupt mogelijk is: Hoe kan het nou dat wij ons op zo'n manier hebben ontwikkelt dat we zo verstorend zijn in het algehele evenwicht, denk de mens weg en je hebt een redelijk in balans zijnde aarde, wij hebben ons evolutionair zo ontwikkelt dus blijkbaar zou het zo moeten zijn anders zouden we ons wel anders hebben ontwikkeld. Iemand hier ideeën over?[/quote]
Uw vraagstelling is fout want hetgeen U 'het algehele evenwicht' noemt is een voorstelling van zaken die enkel in het bewustzijn van de mens bestaat, die slechts een zeer gedeeltelijk inzicht heeft in hoe het heelal bestaat en geen apodictische uitspraak kan doen over het feit of er misschien nog ander door ons waarneembaar bewustzijn in het heelal bestaat of niet. Wat jij dus een een 'algeheel evenwicht' noemt is een zeer relatief begrip stoelend op hetgeen jij binnen de huidig gekende parameters, die zich evenwel in constante aanpassing bevinden, als evenwichtig ervaart. Voor zover wij weten is de kosmos met de Oerknal ontstaan en die gebeurtenis kunnen wij in ons taalgebruik niet evenwichtig noemen: eerder is het een voortdurende dynamische aanpassing aan natuurwetten. En zo is het leven zelf op aarde ontstaan als gevolg van een 'kosmisch incident'.
Een karakteristiek van dat leven is nu dat het zich wil in stand houden en bestendigen (maar het kent pathologische afwijkingen) en alles wat daartoe bijdraagt of aldus aangevoeld wordt zoals de uitvinding van de landbouw, de technologische omwenteling, etc als 'goed' ervaart totdat dit op een bepaald moment door sommigen misschien als een bedreiging wordt ervaren voor het 'onveranderd voortbestaan' van hun voorstelling van 'algeheel evenwicht' dat evenwel nooit wereldwijd en unaniem zo wordt aangevoeld, en dus hooguit relatief, plaats- en tijdsgebonden is. Inderdaad, mensen in Brazilië die niet genoeg voedsel hebben vinden niet dat er een algeheel evenwicht bestaat maar verkiezen regenwoud te rooien en landbouwgrond te winnen om te kunnen eten terwijl vele Europeanen nu precies dat onverminderd voortbestaan van het regenwoud nodig vinden om wat zij voor een algeheel evenwicht houden te bewaren. Maar er bestaat natuurlijk niet zo iets als een algeheel evenwicht dat onveranderd kan blijven( het leven zelf is immers ontstaan uit een 'natuurcatastrofe'); hooguit bestaat er op een bepaald moment eventjes een gevoel van relatief evenwicht bij sommigen.
Laat men nu de natuur onbeïnvloed (wat eigenlijk principieel niet kan maar nu omwille van je hypothese even voorondersteld wordt) dan mogen we dingen als kindersterfte, bekamping van infectieziekten, hongersnood etc niet bestrijden en daalt de gemiddelde levensduur van de mens terug tot de helft of zo van wat hij nu is. Je ziet dat de idee dat de mens het algehele evenwicht in de natuur verstoort niet houdbaar is want hij is zelf deel van die natuur en zijn eigen natuur zoekt niet alleen biologische bestendiging, hij zoekt ook geestelijke verheffing en noemt het louter lichamelijk voortbestaan enkel 'overleven' Weliswaar komt dat overleven eerst omdat het de drager van het geestelijke is maar kan daarom dat 'geestelijke' niet missen. Hoe is het anders te verklaren dat bvb. in Zuid-Amerika campesinos (landbouwers) die op hun grond in de natuur overleven nog liever met honderduizenden tegelijk naar in onze ogen bijna 'onleefbare' grootsteden als Mexico-stad trekken om, voor de allermeesten, aldaar een armzalig en veel slechter bestaan te gaan leiden in slums alleen maar op grond van de hoop dat zij bij de (weinige) gelukkigen zullen zijn die boven het overleven uitstijgen en ook een 'cultureel' leven kunnen gaan leiden.
Het bovenstaande sluit niet uit dat de 'natuurlijke' ontwikkelingen op een bepaald ogenblik bepaalde soorten kunnen verdringen of zelfs uitroeien (zie fauna- en florawereld) maar de mens stelt daartegenover zijn technologische vindingrijkheid en kan op die manier zeer lang "kwalijke" gevolgen uitstellen. Als je bedenkt dat Europa in de 19de eeuw bij 1/4 van de huidige bevolking en enkel 'biologische' landbouw zoveel hongersnood kende dat er letterlijk miljoenen mensen naar Amerika uitweken, dan zie je welke zegen de 'industriële landbouw' was, die weliswaar op zijn beurt voor nieuwe problemen zorgt (vervuiling bv) die nieuwe oplossingen vragen in een ketting zonder einde. Misschien zal in het bredere geschiedkundige kader een momentane catastrofe (zoals bvb de pest in de middeleeuwen) de mensheid treffen en overwonnen worden, maar de situatie ante quo kan onmogelijk als een 'algeheel evenwicht' worden bestempeld.
Trouwens, zonder de vonk van een door ons niet voorstelbare aanpassing is de mensheid sowieso gedoemd te verdwijnen op een moment dat de zon dooft. Dat dit slechts over miljarden jaren staat te gebeuren en dat intussen talloze andere klippen als nieuwe ijstijden, klimaatsveranderingen etc zullen moeten worden overwonnen, doet niets af aan het feit dat de mens zijn ingeboren drang naar bestendiging zal volgen en pogen een 'technologisch' antwoord op die uitdaging te vinden, een antwoord dat wij ons niet kunnen voorstellen en misschien wel een artificële zon zal zijn of een in het heelal uitgezwermde mensheid, maar in geen geval een nu door iemand arbitrair als algeheel evenwichtige toestand vastgelegde situatie kan zijn.
In ieder geval bewijst het dat er niets zoiets als een statisch moment van algeheel evenwicht kan bestaan, maar dat het principe van het leven voortdurende aanpassing is, hetgeen tussentijdse door ons bewustzijn (niet door wat jij de natuur zelf noemt) als dusdanig waargenomen catastrofes niet uitsluit.
Op een moment dat er geen mensheid en bewustzijn meer zou bestaan is de vraagstelling zelf zinloos geworden want wij kunnen geen enkele uitsrpaak doen over eventueel ander kosmisch bewustzijn of indien je zo wil de Godheid.
