[quote]De vraag is alleen of ze hun punten ver genoeg hebben gelegd...[/quote]Die punten liggen op de achtergrondstraling, dus zo ver als het licht maar reikt. Het allerverste zou zijn als we die punten tot op de bigbang konden leggen, maar momenteel kunnen we nog geen straling waarnemen van zo ver. Zwaartekrachtsgolven zouden daar een goede kandidaat voor zijn.

Men heeft al testen gedaan om te bepalen of ons heelal bolvormig, vlak of zadelvormig is.

Ze hebben over zeer grote afstanden 3 punten vastgelegd, die samen een driehoek vormen.

Wanneer de som van de hoeken 180° is, zou men kunnen aannemen dat het heelal vlak is.

Dit bleek het geval te zijn, dus voorlopig denkt men dat het heelal 'vlak' is.

De vraag is alleen of ze hun punten ver genoeg hebben gelegd...

Neem dit niet al te serieus : maar wat als elke molecuul een compleet universum is? daar zouden we dan nooit achter kunnen komen?.

[quote='Marko' time='1368893675' post_id='960243']

Allereerst. Het bestaan van parallelle universa is een ideetje om sommige aspecten van de kwantummechanica een plaats te geven. Het is een interpretatie en de aanwezigheid of -afwezigheid ervan is niet te toetsen. En later zijn SF schrijvers er enthousiast mee aan de haal gegaan.

Maar verder moet je dat idee "parallel" niet opvatten als letterlijk (geometrisch) parallel. Het idee is dat ze naast elkaar en los van elkaar zouden bestaan, maar wel volgens dezelfde natuurwetten. Het woord parallel wordt dan in overdrachtelijke zin gebruikt.

Maar stel dat je het toch graag geometrisch zou willen zien, dan moet je er nog een dimensie bij nemen. Stel dat je een 3D ruimte hebt, binnen die 3D ruimte bevinden zich een aantal parallelle 2D vlakken. Op ieder vlak bevindt zich een cirkel, en de cirkels op die vlakken worden steeds groter. De omtrek van de cirkels is een 1D ruimte die zich uitzet in een 2D vlak; parallel aan iedere uitzettende cirkel zijn andere uitzettende cirkels, maar ze zullen elkaar nooit raken.

Hetzelfde kan ook met 3D universa.

[/quote]

Maar dan is de naam parallel universum toch wel correct dacht ik.

Immers er zou onderscheidt gemaakt kunnen worden tussen parallelle en kruisende universa.

Naar analogie van lijnen in de 3-dim ruimten.

Het laatste kost wel een paar dimensies meer, maar daar valt mee te leven.

Allereerst. Het bestaan van parallelle universa is een ideetje om sommige aspecten van de kwantummechanica een plaats te geven. Het is een interpretatie en de aanwezigheid of -afwezigheid ervan is niet te toetsen. En later zijn SF schrijvers er enthousiast mee aan de haal gegaan.

Maar verder moet je dat idee "parallel" niet opvatten als letterlijk (geometrisch) parallel. Het idee is dat ze naast elkaar en los van elkaar zouden bestaan, maar wel volgens dezelfde natuurwetten. Het woord parallel wordt dan in overdrachtelijke zin gebruikt.

Maar stel dat je het toch graag geometrisch zou willen zien, dan moet je er nog een dimensie bij nemen. Stel dat je een 3D ruimte hebt, binnen die 3D ruimte bevinden zich een aantal parallelle 2D vlakken. Op ieder vlak bevindt zich een cirkel, en de cirkels op die vlakken worden steeds groter. De omtrek van de cirkels is een 1D ruimte die zich uitzet in een 2D vlak; parallel aan iedere uitzettende cirkel zijn andere uitzettende cirkels, maar ze zullen elkaar nooit raken.

Hetzelfde kan ook met 3D universa.

ik denk ( ik weet niet of het ooit is bewezen) dat als er een parallel universum is en het universum een soort ballon is die zichzelf steeds veder opblaast. dan zouden we toch in het parallellen universum moeten komen?

Het werken met oneindigheden zit vol voetangels en klemmen.

Men kan een oneindig 3-dim heelal inbeddden in een eindig 4-dim heelal. (wiskundig)

Het is dus raadzaam om te kijken over wat soort oneindigheid men het heeft.

Overigens ben ik van mening dat 'het opblazen van de ballon' niet alleen het verloop van tijd symboliseert, maar tevens de motor is achter entropie. Eigenlijk nemen wij tijd waar dankzij entropie.

Klopt.

De mier die over de ballon loopt denkt ook dat die oneindig is. Wij weten beter: de ballon is eindig, maar onbegrensd.

Net als het heelal.

[quote]Het concept is deels op een bestaande theorie gebaseerd, namelijk de ballon theorie over het groeien van het heelal[/quote]

In die analogie is het heelal niet de ballon zelf, maar alleen het oneindig dunne [u]oppervlak[/u] van die ballon. Er is dus geen omhoog of omlaag. (Tenzij je naar 'beneden' de ballon in gaan in deze analogie als terug in de tijd reizen, en naar 'boven' buiten de ballon gaan als naar de toekomst reizen wilt zien. Natuurlijk is beiden onmogelijk, je bevindt je als volslagen plat wezen altijd in het oneindig korte 'nu' van dat oppervlak. Terug in de tijd, helemaal naar het centrum van de ballon bevindt zich dan de oerknal).

Dat oppervlak (de uitdijende ruimtetijd) heeft zelf geen middelpunt. Een eenvoudige uitleg van deze ballonanalogie vind je o.m. [url=http://hemel.waarnemen.com/FAQ/Kosmologie/009.html]HIER.[/url] Maar het is maar een analogie, dus je moet er niet al te veel realiteitswaarde aan hechten.

Een veel betere uitleg in het engels over het heelal en een aantal veel gemaakte denkfouten vind je in [url=http://www.mso.anu.edu.au/~charley/papers/LineweaverDavisSciAm.pdf]DIT[/url] stuk van Davis en Lineweaver.

[b]Inleiding:[/b]

Vroeger dachten we dat de aarde plat was. Mensen fantaseerden er altijd maar over wat er aan het eind van de wereldkaart op zich te wachten stond. Gelukkig zaten er ook nog mensen bij die nog wel wisten hoe ze logisch moesten nadenken. Met dank daaraan weten we nu dat we op een planeet wonen en dat de aarde niet plat maar rond is. Als nog is het niet onlogisch dat mensen vroeger dachten dat de aarde plat is, door de zware kern van onze aarde wordt alles wat erop staat aangetrokken en zorgt het ervoor dat het lijkt dat we op iets wat plat is leven. Terwijl het eigenlijk helemaal niet zo is, werden we dus de hele tijd voor de gek gehouden.

[b]Concept:[/b]

Maar hoe zit het dan met het heelal? Worden we niet gewoon weer voor de gek gehouden? Waarom komt elke idee over de grote van het heelal er nou weer op neer dat er aan het eind van het heelal een rand is waar we helemaal niks over weten dus daarom er maar over fantaseren. Zoals we er maar vanuit gaan dat het oneindig groot is terwijl dat misschien wel helemaal niet mogelijk is omdat het heelal ook een kern heeft net als de aarde. Vanuit die kern kunnen we heel veel te weten komen, dat is logisch want vanuit dat punt ontstond het heelal. Maar zover zijn we nog lang niet, nu is het de bedoeling dat we eerst goed links, rechts, achter en voor ons kijken. We hebben namelijk nog helemaal geen onderzeeër (omlaag) of vliegtuig (omhoog) we moeten eerst nog over zeeën varen en ontdekken wat er werkelijk allemaal wel niet is.

Wat je nu gelezen heb moet als het goed is al een aardig beeld geven van wat mijn idee is over de bouw en grote van het heelal. Het is heel vergelijkbaar met een planeet, de continenten zijn de sterrenstelsels die om de kern heen draaien. Hierdoor lijkt het heel snel dat het heelal oneindig groot is terwijl je eigenlijk als maar het zelfde rondje maakt. ((Maar wil je het rondje afsnijden door omhoog of omlaag te gaan dan kom je nooit meer in hetzelfde rondje terecht omdat je dan de locatie van de kern veranderd. Dan kom je in de problemen want je doet iets buiten alle regels om en die regels/wetten zijn ook ooit is door iets of iemand bedacht. En ook hun kunnen fouten maken of iets over het hoofd zien.))

[b]Oncompleet:[/b]

Ben je het hier wel of niet mee eens dan zou ik graag willen weten waarom en het spijt me dat het op zo'n manier moet worden uitgelegd maar het is anders nauwelijks duidelijk over te brengen wat ik nou precies bedoel. Het concept is deels op een bestaande theorie gebaseerd, namelijk de ballon theorie over het groeien van het heelal.