door Squawk » ma 31 aug 2009, 00:41
Hartelijk dank voor jullie beschouwingen, daar ga ik zeker wat mee doen. Veel van wat Dido beschrijft komt mij al enigszins bekend voor vanuit de systemen die wij bij het trainen gebruiken. Voor wat betreft dromen nog even: ik ben geen aanhanger van een bepaalde theorie, ik weet uberhaupt weinig van psychologische theorieen. Als techneut/instructeur heb ik wellicht een wat technische kijk op de mens. Daar waar wij in onze cultuur nog steeds lichaam en geest veel los van elkaar zien, is mijn insteek dat er alleen naar een lichaam is. Elke gedachte en emotie is een electrochemisch proces. De output van ons brein zijn slechts spierbewegingen. (er zijn nog wel andere outputs, zoals opdrachten tot het aanmaken van een bepaald hormoon, maar dat is lichamelijk gezien intern). In dit verband vind ik het functioneren van een neuraal netwerk zeer interessant. Sensitiviteit en spiegelen vind ik bijvoorbeeld zeer interessant in relatie tot spiegelneuronen waar de laatste tijd veel over bekend geworden is. Ook het leerproces dat je noemt komt zeer bekend voor. Wij noemen dat: 1. Onbewust fout 2. Bewust fout 3. Bewust goed 4. Onbewust goed. Dit is dan het moment waarop je iets op de 'automatische piloot' kan doen en je aandacht op de volgende vaardigheid kan richten. Vooral bij het gaan van 1 naar 2 is een instructeur handig, de rest van het proces doet de leerling in feite zelf. En als een compleet proces uiteindelijk onbewust goed gaat, als men dus op de autopilot een taak kan doen, is het makkelijk geworden. Het lijkt dan voor een ander ook erg makkelijk. Zoals de Engelsen zeggen: 'You make it look so easy...'
Voor wat betreft de verschuiving van meten naar kijken van Enrico: Kijken is inderdaad een zeer nauwkeurige manier van meten. In de interactie tussen mensen speelt ook luisteren een grote rol. En vervolgens voelen. En zowel het kijken als het luisteren als het voelen spelen zich grotendeels onbewust af. Als ik bijvoorbeeld een gesprek met jou heb, gaan mijn hersens onbewust vooral aan de slag met jouw gelaatsuitdrukking, je lichaamshouding en je ademhaling. Dat is visueel. Ik luister bewust naar de informatie van je zinnen, maar mijn hersens doen veel meer met je intonatie en stemgeluid. En daar rolt vervolgens weer een (onbewust?) gevoel uit. Ook fermonen spelen een rol. Stel dat jij ontspannen bent en ik gespannen. Na verloop van tijd is het goed mogelijk dat ik door al deze onbewuste processen rustiger ben geworden van jou en jij gespannen bent geworden van mij. Spiegelen en spiegelneuronen spelen bij dat proces een grote rol. Dus als je iemand ontspannen wilt krijgen is het vooral belangrijk dat je eerst zelf ontspannen bent. Zoals ze in de NLP zeggen: 'You have to go there first'. En dan: 'Pace, pace, pace, lead'.
Dus wat mij betreft mag je meten laten staan, sensitiviteit mag ook. Het zal duidelijk zijn dat ik grote belangstelling heb voor het bewust worden van onbewuste (mentale) processen. Zelfanalyse zoals Dido het zo mooi beschreef.
De psychologie is uitstekend in het omschrijven van mentale processen en vaardigheden. Als professional ben ik vooral geinteresseerd in het kunnen toepassen ervan. Als voorbeeld fietsen: Je kunt alle boeken erover lezen, maar als je voor het eerst op een fiets stapt, val je er toch vanaf. Je lichaam zal het met vallen en opstaan moeten leren. Leerlingen met veel eigenwaarde zullen overigens minder van slag zijn van de fouten die de basis vormen van elk leerproces en daardoor (denk ik) effectiever zijn.
Als ik zeg dat je niet aan een blauwe olifant moet denken, doe je het toch. Dit om even aan te geven dat je onderbewustzijn niets doet met 'niet'. Vervolgens kun je gedetailleerde vragen gaan stellen over deze visuele gedachte. Bijvoorbeeld: welke kant staat zijn kop op? Is het een stripfiguur of een echte olifant? Op deze manier kun je je gedachten 'meten'. Een olifant is redelijk neutraal. Wat ik merk bij mensen met faalangst is dat ze mentaal bezig zijn met negatieve uitkomsten, terwijl succesvolle mensen de focus onbewust altijd op een positieve uitkomst hebben. 'Niet willen verliezen' lijkt hetzelfde als 'willen winnen', maar mentaal is het precies het tegenovergestelde. Mensen die niet willen verliezen zijn (omdat 'niet' niet meedoet) mentaal onbewust heel intensief en nauwkeurig bezig met het proces van verliezen. Zeker als ze al in een dalende spiraal zitten weten ze ook maar al te gied hoe het proces van verliezen gaat. Waar je focus op gericht is, daar beweeg je naar toe. Vaak is de focus gericht op datgene waar je bang voor bent. Als je tegen een kindje zegt dat hij moet oppassen voor dat paaltje, is de kans groot dat hij ertegenaan fietst. Het is de kunst om visueel en auditief intensief met het proces van slagen bezig te zijn. Dat is niet bedreigend, waardoor het lichaam alle energie die de hersens nodig hebben beschikbaar houdt, waardoor er makkelijker in een goede 'trance' 'flow' of hoge SA of hoe je het wilt noemen, geraakt kan worden. En naarmate dat beter lukt, worden de resultaten beter en wordt het hele mentale proces makkelijker. En aangenamer.
NLP vind ik een mooie methode om he bewust te worden van de structuur van gedachten.
Het in trance zijn of juist alert zijn of focus hebben heeft veel te maken met (meetbare) hersengolven. In dat verband vind ik het terrein van neurofeedback ook zeer interessant.
Hartelijk dank voor jullie beschouwingen, daar ga ik zeker wat mee doen. Veel van wat Dido beschrijft komt mij al enigszins bekend voor vanuit de systemen die wij bij het trainen gebruiken. Voor wat betreft dromen nog even: ik ben geen aanhanger van een bepaalde theorie, ik weet uberhaupt weinig van psychologische theorieen. Als techneut/instructeur heb ik wellicht een wat technische kijk op de mens. Daar waar wij in onze cultuur nog steeds lichaam en geest veel los van elkaar zien, is mijn insteek dat er alleen naar een lichaam is. Elke gedachte en emotie is een electrochemisch proces. De output van ons brein zijn slechts spierbewegingen. (er zijn nog wel andere outputs, zoals opdrachten tot het aanmaken van een bepaald hormoon, maar dat is lichamelijk gezien intern). In dit verband vind ik het functioneren van een neuraal netwerk zeer interessant. Sensitiviteit en spiegelen vind ik bijvoorbeeld zeer interessant in relatie tot spiegelneuronen waar de laatste tijd veel over bekend geworden is. Ook het leerproces dat je noemt komt zeer bekend voor. Wij noemen dat: 1. Onbewust fout 2. Bewust fout 3. Bewust goed 4. Onbewust goed. Dit is dan het moment waarop je iets op de 'automatische piloot' kan doen en je aandacht op de volgende vaardigheid kan richten. Vooral bij het gaan van 1 naar 2 is een instructeur handig, de rest van het proces doet de leerling in feite zelf. En als een compleet proces uiteindelijk onbewust goed gaat, als men dus op de autopilot een taak kan doen, is het makkelijk geworden. Het lijkt dan voor een ander ook erg makkelijk. Zoals de Engelsen zeggen: 'You make it look so easy...'
Voor wat betreft de verschuiving van meten naar kijken van Enrico: Kijken is inderdaad een zeer nauwkeurige manier van meten. In de interactie tussen mensen speelt ook luisteren een grote rol. En vervolgens voelen. En zowel het kijken als het luisteren als het voelen spelen zich grotendeels onbewust af. Als ik bijvoorbeeld een gesprek met jou heb, gaan mijn hersens onbewust vooral aan de slag met jouw gelaatsuitdrukking, je lichaamshouding en je ademhaling. Dat is visueel. Ik luister bewust naar de informatie van je zinnen, maar mijn hersens doen veel meer met je intonatie en stemgeluid. En daar rolt vervolgens weer een (onbewust?) gevoel uit. Ook fermonen spelen een rol. Stel dat jij ontspannen bent en ik gespannen. Na verloop van tijd is het goed mogelijk dat ik door al deze onbewuste processen rustiger ben geworden van jou en jij gespannen bent geworden van mij. Spiegelen en spiegelneuronen spelen bij dat proces een grote rol. Dus als je iemand ontspannen wilt krijgen is het vooral belangrijk dat je eerst zelf ontspannen bent. Zoals ze in de NLP zeggen: 'You have to go there first'. En dan: 'Pace, pace, pace, lead'.
Dus wat mij betreft mag je meten laten staan, sensitiviteit mag ook. Het zal duidelijk zijn dat ik grote belangstelling heb voor het bewust worden van onbewuste (mentale) processen. Zelfanalyse zoals Dido het zo mooi beschreef.
De psychologie is uitstekend in het omschrijven van mentale processen en vaardigheden. Als professional ben ik vooral geinteresseerd in het kunnen toepassen ervan. Als voorbeeld fietsen: Je kunt alle boeken erover lezen, maar als je voor het eerst op een fiets stapt, val je er toch vanaf. Je lichaam zal het met vallen en opstaan moeten leren. Leerlingen met veel eigenwaarde zullen overigens minder van slag zijn van de fouten die de basis vormen van elk leerproces en daardoor (denk ik) effectiever zijn.
Als ik zeg dat je niet aan een blauwe olifant moet denken, doe je het toch. Dit om even aan te geven dat je onderbewustzijn niets doet met 'niet'. Vervolgens kun je gedetailleerde vragen gaan stellen over deze visuele gedachte. Bijvoorbeeld: welke kant staat zijn kop op? Is het een stripfiguur of een echte olifant? Op deze manier kun je je gedachten 'meten'. Een olifant is redelijk neutraal. Wat ik merk bij mensen met faalangst is dat ze mentaal bezig zijn met negatieve uitkomsten, terwijl succesvolle mensen de focus onbewust altijd op een positieve uitkomst hebben. 'Niet willen verliezen' lijkt hetzelfde als 'willen winnen', maar mentaal is het precies het tegenovergestelde. Mensen die niet willen verliezen zijn (omdat 'niet' niet meedoet) mentaal onbewust heel intensief en nauwkeurig bezig met het proces van verliezen. Zeker als ze al in een dalende spiraal zitten weten ze ook maar al te gied hoe het proces van verliezen gaat. Waar je focus op gericht is, daar beweeg je naar toe. Vaak is de focus gericht op datgene waar je bang voor bent. Als je tegen een kindje zegt dat hij moet oppassen voor dat paaltje, is de kans groot dat hij ertegenaan fietst. Het is de kunst om visueel en auditief intensief met het proces van slagen bezig te zijn. Dat is niet bedreigend, waardoor het lichaam alle energie die de hersens nodig hebben beschikbaar houdt, waardoor er makkelijker in een goede 'trance' 'flow' of hoge SA of hoe je het wilt noemen, geraakt kan worden. En naarmate dat beter lukt, worden de resultaten beter en wordt het hele mentale proces makkelijker. En aangenamer.
NLP vind ik een mooie methode om he bewust te worden van de structuur van gedachten.
Het in trance zijn of juist alert zijn of focus hebben heeft veel te maken met (meetbare) hersengolven. In dat verband vind ik het terrein van neurofeedback ook zeer interessant.
