door Benedict Broere » za 10 jan 2009, 16:13
Mystiek: "Het is een fenomeen dat in alle religies en culturen blijkt voor te komen, in zijn uitingsvorm verschillend maar in de kern overal hetzelfde: Uit ervaring weten dat alles op de een of andere wijze samenhangt, dat alles in oorsprong een is." Bruno Borchert, Mystiek, 1989, p. 9.
Mystiek lijkt helemaal niet per se te maken te hebben met het geloof in God of Allah, enzovoort. Het lijkt meer op een synthetisch-holistisch een worden met de wereld, dat dan later gearticuleerd kan worden in bijvoorbeeld kunst, en ondergebracht in inderdaad (Montagne) een rationeel systeem (rituelen, meditatie, dans, enz.) om er op een enigszins beheerste manier mee om te gaan.
Ik ben het trouwens volledig eens met wat je hier zegt Nabob:
"Zelf zou ik zeggen dat een mystieke ervaring -misschien is het beter om van een sublieme ervaring te spreken- één ieder van ons kan overkomen. Het is het soort ervaringen dat vooraf gaat aan elke rationele overweging en duiding in de vorm van taal. In een dergelijke ervaring wordt je bewustzijn ondergedompeld in de wereld. Voor een kort moment ben je één met de werkelijkheid en is alle talige betekenis vervlogen. Het is belangrijk om te constateren dat de mystieke ervaring vóór de dualiteit van subject en object komt. Dus voor enige epistemologische duiding. Het is het moment dat we een blik weten te werpen op -om in kantiaanse termen te spreken- op de noumenale wereld, maar met de 'vertaling' van dit beeld het moment direct weer kwijt zijn."
En ik denk dat dit ook de reden is waarom Boeddha zwijgt, en de Tao-Te-Tjing begint met het onnoembare, en er ook zoiets is als de via negativa.
In verband met mystiek hoor je ook vaak over de epifane ervaring, dat er iets extra meekomt met die eenheidservaring, iets dat over jezelf uitstijgt en je opneemt in. En de verleiding is dan groot om toch weer woorden te gebruiken: Aandacht, Aanwezigheid, Leven, God, Brahman, het Ene, enzovoort. Maar zonder dat we dan weten wat het precies is. En dat ook huiver geeft, maar ook geborgenheid... Moeilijk.
Mystiek: "Het is een fenomeen dat in alle religies en culturen blijkt voor te komen, in zijn uitingsvorm verschillend maar in de kern overal hetzelfde: Uit ervaring weten dat alles op de een of andere wijze samenhangt, dat alles in oorsprong [i]een[/i] is." Bruno Borchert, [i]Mystiek[/i], 1989, p. 9.
Mystiek lijkt helemaal niet per se te maken te hebben met het geloof in God of Allah, enzovoort. Het lijkt meer op een synthetisch-holistisch [i]een[/i] worden met de wereld, dat dan later gearticuleerd kan worden in bijvoorbeeld kunst, en ondergebracht in inderdaad (Montagne) een rationeel systeem (rituelen, meditatie, dans, enz.) om er op een enigszins beheerste manier mee om te gaan.
Ik ben het trouwens volledig eens met wat je hier zegt Nabob:
"Zelf zou ik zeggen dat een mystieke ervaring -misschien is het beter om van een sublieme ervaring te spreken- één ieder van ons kan overkomen. Het is het soort ervaringen dat vooraf gaat aan elke rationele overweging en duiding in de vorm van taal. In een dergelijke ervaring wordt je bewustzijn ondergedompeld in de wereld. Voor een kort moment ben je één met de werkelijkheid en is alle talige betekenis vervlogen. Het is belangrijk om te constateren dat de mystieke ervaring vóór de dualiteit van subject en object komt. Dus voor enige epistemologische duiding. Het is het moment dat we een blik weten te werpen op -om in kantiaanse termen te spreken- op de noumenale wereld, maar met de 'vertaling' van dit beeld het moment direct weer kwijt zijn."
En ik denk dat dit ook de reden is waarom Boeddha zwijgt, en de Tao-Te-Tjing begint met het onnoembare, en er ook zoiets is als de via negativa.
In verband met mystiek hoor je ook vaak over de epifane ervaring, dat er iets extra meekomt met die eenheidservaring, iets dat over jezelf uitstijgt en je opneemt in. En de verleiding is dan groot om toch weer woorden te gebruiken: Aandacht, Aanwezigheid, Leven, God, Brahman, het Ene, enzovoort. Maar zonder dat we dan weten wat het precies is. En dat ook huiver geeft, maar ook geborgenheid... Moeilijk.